"จอมมาร ได้ยินเสียงอะไรรึเปล่า?"
ที่ลานจอดรถ ตอนถังหยางลงจากรถตามเจียงเสี่ยวไป๋และคนอื่น ๆ เขาก็เงยหน้าขึ้นมา
ตอนอยู่ที่ตระกูลเหมย เขาก็ได้ยินแวว ๆ บ้าง
แต่ตอนนั้นเขาไม่ได้ใส่ใจ
คราวนี้ได้ยินอีกครั้ง ก็อดสงสัยไม่ได้
มองตามเสียงไป สายตาหยุดที่หน้ารถของเหมยจิ้งยวน มีเท้าข้างหนึ่งก้าวออกมา แล้วก็เห็นจีเฟิ่งซีเดินลงจากรถ
เสียงดังมาจากจีเฟิ่งซีงั้นเหรอ?
"อ๋อ นั่นมันเสียงกระดิ่งไม่ใช่เหรอ!"
เจียงเสี่ยวไป๋มองแวบหนึ่ง นึกอะไรขึ้นได้ ใบหน้าเผยรอยยิ้ม "ที่ข้อเท้าขวาของคุณเฟิ่งซีมีกระดิ่งอยู่!"
กระดิ่งนั่นแปลกมาก ตอนเช้าเขายังอดไม่ได้ที่จะดีดเล่น
เสียงใสกังวาน น่าฟัง แต่ต่างจากเสียงกระดิ่งทั่วไป
"มีเหรอ?"
ถังหยางงุนงง เขาจำไม่ได้เลย
ถ้ามีจริง แล้วก่อนหน้านี้ทำไมเขาถึงไม่เคยได้ยินเสียงเลยล่ะ?
"น่าจะมีมาตลอดนะ!"
เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้คิดอะไรมาก พาถังหยางและฮั่วเฉินเดินเข้าไปในวิทยาลัย
แต่เดินไปได้สองก้าว เขาก็หยุดฝีเท้า แววตามีความประหลาดใจ
ก่อนหน้านี้เขาไม่ได้ใส่ใจ แต่ครั้งนี้ตอนที่ถังหยางพูดถึงจีเฟิ่งซี เรื่องแปลกประหลาดก็เกิดขึ้น
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่… รูปร่างหน้าตาของจีเฟิ่งซีในหัวของเขาชัดเจนขึ้น
ต้องรู้ไว้ว่า ก่อนหน้านี้มันยังอยู่ในสภาพเลือนราง
แต่ตอนนี้กลับดูเหมือนจำได้แม่น
"เป็นอะไรไป?" ถังหยางสงสัย
"เปล่า!"