วันรุ่งขึ้น
เสียงไก่ขันกังวานดังก้องขึ้นมา
ในเขตเขตชั้นนอก หลายคนที่ยังพักผ่อนอยู่ต่างก็ลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความงงงวย
เสียงอะไร?
ชายที่นอนอยู่อีกด้านหนึ่งของเจียงเสี่ยวไป๋ถึงกับกระโดดลงจากเตียงทั้งตัว
ตอนนี้เองเขาก็เห็นชัด ที่หัวเตียงมีไก่ตัวหนึ่งกำลังเงยหน้ามองดวงอาทิตย์นอกหน้าต่างแล้วส่งเสียงขัน
ระหว่างที่เขากำลังงงอยู่นั้น เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ก็ดังขึ้น: “ขอโทษนะที่รบกวน นี่คือเพื่อนของฉัน!”
พูดจบ ไก่ทองตัวนั้นก็ส่งเสียงขันอีกสองสามครั้ง แล้วจึงเงียบลง
ชายคนนั้นมองไก่ทองตัวนั้น ในที่สุดก็อยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ไม่นานเขาก็ขยับร่างกายตัวเอง และลองสัมผัสถึงลมหายใจของตัวเอง ในที่สุดสีหน้าก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจ
เขานอนหลับไปตื่นหนึ่ง รู้สึกว่าตอนนี้เขากับสภาพปกติทั่วไปไม่มีความแตกต่างอะไรเลย
สิ่งนี้หมายความว่าอะไร หมายความว่าฝีมือการรักษาของเจียงเสี่ยวไป๋นั้นยอดเยี่ยมจริงๆ
ด้วยความทึ่ง เขามองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋แล้วกล่าวขอบคุณอีกครั้ง
เจียงเสี่ยวไป๋ส่ายหน้า แล้วถามตรงๆ: “ประมาณกี่โมงเริ่ม?”
“แปดโมง!”
ชายคนนั้นพูดพลางดูเวลา แล้วก็มองเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความแปลกใจ: “นายจะลองจริงๆ เหรอ?”
“อื้ม!”
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าเบาๆ
“ช่างเถอะ นายได้บทเรียนสักครั้งก็จะเข้าใจเอง!”
ชายคนนั้นยังคิดจะพูดต่อ แต่สุดท้ายก็ยอมแพ้