"เฮ้ย พูดตั้งแต่แรกสิ พูดตั้งแต่แรกฉันก็ไม่มานั่งเสียเวลาอยู่กับแกแล้ว!"
เจียงเสี่ยวไป๋สีหน้าเต็มไปด้วยความจนใจ ก่อนจะเงยหน้ามองชายชราที่ทำหน้าที่ตัดสินอยู่ด้านข้างแล้วถามขึ้นว่า "คราวนี้ ผมถือว่าผ่านแล้วใช่ไหม?"
ชายชราผู้รับผิดชอบ ถึงตอนนี้สมองยังไม่ทันกลับเข้าที่เข้าทาง
แน่นอนว่าไม่ใช่แค่เขาเท่านั้น
เรียกได้ว่าคนทั้งสนามต่างก็อึ้งค้างอยู่ตรงนั้น
อะไรกัน?
ไหงคนถึงลอยออกไปได้ล่ะ?
แล้วคนที่ยืนรักษาเวทีก็ดันสลบอยู่ตรงนั้นซะงั้น
เหตุการณ์แบบนี้ นับเป็นครั้งแรกที่เกิดขึ้นในเขตชั้นนอก
ส่วนชายที่พักอยู่กับเจียงเสี่ยวไป๋ สีหน้ายิ่งเต็มไปด้วยความตะลึงพรึงเพริด
ถึงตอนนี้เขาถึงเพิ่งเข้าใจว่าเจียงเสี่ยวไป๋หมอคนนี้ ไม่ธรรมดาเลยจริง ๆ
จะเก่งเรื่องวิชาแพทย์ก็ว่าไปอย่าง แต่พละกำลังกลับโหดขนาดนี้
ฝ่ามือนั้น... มันรูดได้ลื่นขนาดนั้นได้ไง?
เนิ่นนาน
เนิ่นนานจริง ๆ กว่าที่คนในสนามจะเริ่มตั้งสติกลับมาได้ทีละคน ชายชราผู้รับผิดชอบไม่ได้พูดอะไร รีบเดินไปที่ร่างของคนรักษาเวทีก่อนเป็นอย่างแรก
ตรวจดูแล้ว พบว่าใบหน้าซีกซ้ายบวมเป่งไปหมดแล้ว
แต่โชคยังดีที่ชีวิตไม่เป็นอันตราย
น่าจะเป็นเพราะสมองถูกกระแทก เลยสลบไปชั่วคราว
"ยินดีด้วย นายผ่านการทดสอบแล้ว!"
ชายชราเงยหน้าขึ้น มองเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยแววตาตกตะลึง ก่อนถามว่า "นายจะเข้าร่วมเขาลูกที่เท่าไหร่?"
"เขาลูกเก้า!"
เจียงเสี่ยวไป๋มีเป้าหมายที่ชัดเจนของตัวเอง
ที่อ่อนแอที่สุดใช่ไหม?
การพลิกกลับอย่างสุดขั้วเท่านั้น ถึงจะเรียกความสนใจได้มากกว่า
เขาลูกเก้า?
ชายชราได้ยินคำตอบของเจียงเสี่ยวไป๋ สีหน้าก็พลันแปลกใจขึ้นมาอีกครั้ง
เขาลูกเก้า เป็นเขาที่อ่อนแอที่สุดในบรรดาเก้าขุนเขาน่ะสิ