"ท่านผู้อาวุโสไป๋ เขาทำร้ายคนอื่น ท่านทำแบบนี้ไม่เหมาะหรือ?"
หนิงเค่อโจวสีหน้าขรึมขลัง กลั้นโทสะเอ่ย
"หา? ไม่เหมาะรึ?"
ไป๋ชิงหร่านใบหน้าชราแฝงความประหลาดใจ สายตามองไปยังเจียงเสี่ยวไป๋ "เจ้าก็ว่าไม่เหมาะหรือ?"
"ใช่ ไม่เหมาะจริง ๆ!" เจียงเสี่ยวไป๋ผงกหัวแรง ๆ
"เจ้าว่าไง?"
สายตาของไป๋ชิงหร่านตกลงที่ไป๋ถิง
"ไม่เหมาะจริง ๆ!"
ไป๋ถิงส่ายหน้า "ท่านสูงวัยไปหน่อย!"
ไป๋ชิงหร่านครุ่นคิดสักครู่ มองไปทางหนิงเค่อโจว "ก็ได้ เมื่อทุกคนว่าไม่เหมาะ งั้นพวกเรายอมเสียเปรียบหน่อย เรื่องนี้ถือว่าจบ แต่ห้ามมีครั้งหน้าเด็ดขาด!"
"ไม่อย่างนั้น อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ!"
พูดจบไป๋ชิงหร่านถลึงตาใส่หนิงเค่อโจวอย่างดุดัน ส่งเสียงฮึดฮัด "พวกเราไป!"
ว่าแล้วก็นำหน้าเดินออกไปข้างนอก
ไป๋ถิงเห็นดังนั้นก็เดินตามไป เจียงเสี่ยวไป๋พามู่เคอตามมาติด ๆ
คนที่อยู่ในเหตุการณ์เห็นภาพนี้ ต่างตะลึงงัน อึ้งไปตาม ๆ กัน
อะไรกัน?
ทำไมรู้สึก...เหมือนเจียงเสี่ยวไป๋เสียเปรียบอย่างใหญ่หลวง?
"ท่านผู้อาวุโสไป๋!"
หนิงเค่อโจวสีหน้าบึ้งตึงถึงที่สุด
ไอ้เฒ่านี่มาเล่นสนุกที่นี่รึ?
ถ้าทำได้ เขาอยากด่าคนจริง ๆ!
"พูดจาหนักข้อนัก เชื่อไหมข้าจะตบปากเจ้า?"
ไป๋ชิงหร่านมองหนิงเค่อโจว สีหน้าหมองลง สายตาเย็นชาถึงที่สุด
"ดี ดี ข้าจะรายงานสภาผู้เฒ่า ข้าจะฟ้องเจ้า!"
หนิงเค่อโจวพูดด้วยความเดือดดาล ร่างกายสั่นเทา สุดท้ายกัดฟันกรอด แล้วพุ่งตัวออกไปทันที
ชายชราที่ตามมาข้างหลังสบตากัน แล้วต่างก็แยกย้ายจากไป แน่นอนว่าพาสวีซงฉวนที่หมดสติไปด้วย
มองทิศทางที่คนพวกนั้นจากไป เจียงเสี่ยวไป๋ส่ายหัว "อดใจรอไม่ไหว น่าเสียดาย!"