ค่ำคืนยิ่งดึกขึ้นเรื่อยๆ
เวลาล่วงเลยมาถึงสามทุ่มกว่า ผู้คนในงานเริ่มทยอยกลับ
เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้รีบร้อนจากไป แต่ยังคงรออยู่
ส่วนจางจิง เขาให้อีกฝ่ายตามจ้าวถัวกลับไปก่อนแล้ว
และเมื่อทุกคนล้วนจากไป ฉางหยางจึงได้เข้ามาหาเจียงเสี่ยวไป๋
เขารู้ว่าเจียงเสี่ยวไป๋กำลังรอเขาอยู่
แน่นอนว่าถึงเจียงเสี่ยวไป๋ไม่รอ เขาก็จะมาหาเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยตัวเอง เพื่อถามว่าทำไมถึงเสนอคำแนะนำเช่นนั้น
เพิ่งมาถึงข้างกายเจียงเสี่ยวไป๋ เขายังไม่ทันได้ถาม เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ก็ดังขึ้นก่อน “ไม่ต้องห่วง เรื่องสัตว์อสูรที่เลี้ยงไว้ฉันจัดการเรียบร้อยแล้ว”
“ส่วนสัตว์อสูรที่เล็ดลอดเข้ามา ฉันก็จัดการให้ทีเดียวจบได้!”
“หืม?”
ฉางหยางฟังคำของเจียงเสี่ยวไป๋จบ ก็ฉงนขึ้นมาทันที แล้วนึกอะไรได้บางอย่าง รูม่านตาหรี่ลง “หรือว่าท่าน…”
“อืม ฉันเจอแหล่งเพาะเลี้ยงสัตว์อสูรแล้ว เมื่อคืนนี้เอง!”
เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ปิดบังอีก มองฉางหยางที่เต็มไปด้วยความตกตะลึง “ส่วนเหตุผลที่ฉันแนะนำให้คุณทำอย่างนั้น ก็เพราะมีแผนของฉัน แต่คุณสบายใจได้ ฉันจัดการเด็ดขาดได้โดยไม่มีการสูญเสียเพิ่ม”
“แล้วที่ผม…”
ฉางหยางฟังเจียงเสี่ยวไป๋ยังลังเลอยู่บ้าง
“คุณไม่ต้องจัดการอะไรเลย รออย่างเดียว!”
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มออกมา “ถ้าคุณเชื่อใจฉันนะ!”
“แน่นอน!”
ฉางหยางพยักหน้าหนักแน่น
ผู้ตรวจการแผ่นดิน เขาจะไม่เชื่อใจได้ยังไง?