"นอกจากสองที่นี้แล้ว ยังมีที่อื่นอีกไหม?"
เจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินคำตอบของอีกฝ่าย ก็ถามขึ้นอีกครั้ง: "เช่น ที่อยู่ของชนเผ่าโบราณเมื่อก่อนล่ะ?"
ที่สุสานมารเขาก็ไปมาแล้ว
ส่วนเขตแดนปีศาจโบราณถึงแม้จะยังไม่ได้ไป แต่การปราบสัตว์อสูรสำหรับเขาแล้วไม่ใช่เรื่องยาก
ดังนั้น การโฟกัสไปที่ที่อื่นน่าจะดีกว่า
"เรื่องนี้ พวกเราไม่รู้จริง ๆ!"
ทั้งสามคนได้ยินแล้ว ก็ส่ายหน้าพร้อมกัน จากนั้นคนที่ยืนนำก็เอ่ยปาก: "ที่แบบนั้นดูเหมือนจะไม่เคยถูกตามหาจนพบเลยสักครั้ง"
"ไม่เคยถูกตามหาจนพบ?"
เจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินคำพูดของทั้งสามคน สีหน้าเผยความประหลาดใจออกมาโดยไม่รู้ตัว
นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดเขาก็มองไปที่ทั้งสามคนแล้วพูด: "ก็ได้ ขอบคุณที่บอกกล่าว!"
พูดจบ เขาก็โยนถั่วมารในมือให้ทั้งสามคน จากนั้นร่างก็หายไปในพริบตา
ทั้งสามคนเห็นเจียงเสี่ยวไป๋จากไปแล้ว สีหน้าดูเหมือนจะโล่งอกพร้อมกัน
พูดกันตามตรง
ถึงเจียงเสี่ยวไป๋จะไม่ได้ทำอะไร แต่สำหรับพวกเขาแล้ว ความกดดันนั้นก็ถือว่ามากพอตัว
สุดท้ายพวกเขามองตากันและกัน แล้วรีบเดินออกจากที่นี่ไปอย่างเร่งรีบ
ดูท่าทางเหมือนกลัวว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะย้อนกลับมาอีกครั้ง
ไม่กี่นาทีต่อมา
ตอนนี้ร่างของเจียงเสี่ยวไป๋หยุดอยู่ที่แห่งหนึ่ง
เบื้องหน้าของเขา ทัศนียภาพเปิดกว้างออกไป
โขดหินเรียงราย พืชพรรณเขียวชอุ่ม
นอกจากนี้ ยังมองเห็นลำธารสายหนึ่งคดเคี้ยวลึกเข้าไปข้างใน
ที่เขาหยุดอยู่ตรงนี้ เพราะพื้นที่ตรงนี้ถูกจำกัดไว้สำหรับเขา
ต่อให้เขาจะพยายามกระตุ้นอย่างไร พื้นที่ก็ไม่เปลี่ยนแปลง
ภูเขาต้องห้าม?
ดูท่าทางสิ่งที่ห้ามไว้ที่นี่จะเยอะไม่น้อยเลยแฮะ!