“รูปปั้น?”
เสียงของแมวเก้าหางเต็มไปด้วยความประหลาดใจ: “รูปปั้นขนาดใหญ่ขนาดนั้น? แล้วตั้งห้าตัวด้วย?”
“ใช่!”
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะยิ้มบาง ๆ แล้วพูด: “ไปเถอะ พาพวกแกออกไปดู!”
พูดจบ เขาไม่พูดอะไรอีก รีบพุ่งออกไปตามทางเดินนั้น
แปลกตรงที่ ตอนที่เจียงเสี่ยวไป๋ออกจากจุดนั้น ทางเดินกลับถูกหมอกหนาปกคลุมอีกครั้ง และป้ายหินด้านนอกก็หายไปด้วย
แต่ตอนนี้เจียงเสี่ยวไป๋ไม่สนใจเรื่องพวกนั้นแล้ว สำหรับเขา จุดประสงค์ที่มาที่นี่สำเร็จแล้ว
ถอยออกมาในระยะหนึ่ง
เจียงเสี่ยวไป๋ยืนอยู่บนผิวน้ำ
ในตอนนี้ตราประจำเผ่าบนหน้าผากของเขาสว่างขึ้น หลังจากนั้นแมวเก้าหางและหงส์ทองก็ตกตะลึงอยู่ตรงนั้นพร้อมกัน
เห็นเพียงบนผิวน้ำ รูปปั้นสูงหลายสิบจั้งห้าตัวโผล่ขึ้นมา
เมื่อพวกมันยืนอยู่รอบ ๆ รูปปั้น พวกมันยังไม่รู้สึกถึงแรงกดดันจากภายนอก แต่ภายในใจกลับเต็มไปด้วยความหนักอึ้ง ลมหายใจเปลี่ยนไปโดยไม่รู้ตัว
ตัวเดียวก็สุดสยองแล้ว
ห้าตัวจะไม่น่ากลัวยิ่งกว่าเหรอ?
ตอนนี้แมวเก้าหางกลืนน้ำลายลงคอ ก่อนจะมองไปทางเจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูด: “ว่าแต่นี่ ทั้งห้าตัวน่าจะเกินระดับจักรพรรดิไปแล้วใช่ไหม?”
พูดจบ มันอดคิดถึงความรู้สึกตอนที่มือมหึมานั้นบีบลงมาไม่ได้
คือไร้ทางต้านทาน
“อื้ม!”
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าเบา ๆ
ด้วยพลังของเขา การต่อสู้กับระดับจักรพรรดิขั้นกลาง ตามทฤษฎีแล้วไม่มีปัญหา
เผชิญหน้ากับระดับจักรพรรดิขั้นปลายก็มีแรงกดดันบ้าง แต่ไม่ถึงกับกระจอกขนาดนั้น