"ฉันว่าแกนี่มันป้องกันตัวเกินกว่าเหตุ!"
มอวี่เซวียนนั่งลง จ้องเจียงเสี่ยวไป๋อย่างไม่เป็นมิตร ก่อนเอ่ยเนิบ ๆ ว่า "เท่าที่ข้าทราบ หยวนเฟยเป็นคนที่ปากแข็งแต่ในมือกลับรู้จักยั้งคิดเสมอ!"
"ข้าว่า ตอนเขาเผชิญหน้ากับเจ้า ก็น่าจะเป็นเช่นนั้น เพียงแต่เจ้าเข้าใจเขาผิด และยังลงมือสังหารเสียจริง!"
"ท่านเจ้าตำหนักเจียง เรื่องนี้ เจ้ามีอะไรจะแก้ตัวหรือไม่?"
ปรมาจารย์เสวียนทรุดตัวลงนั่ง พลางมองเจียงเสี่ยวไป๋อย่างราบเรียบ
เจ้ามอวี่เซวียนนี่ใช้ได้
แค่ประโยคเดียว อาจตรึงความผิดของเจียงเสี่ยวไป๋ให้ตายสนิท
ถานจิ่งและเฮ่อหยางขมวดคิ้ว ใจลอยขึ้นมา แต่ก็ยังเชื่อใจเจียงเสี่ยวไป๋ ยังคงนั่งแทะเมล็ดแตงต่อไป
เฉิงหยวิ่นมองไปทางมอวี่เซวียนด้วยความโกรธ
นางรู้ดีว่ามอวี่เซวียนจงใจเล่นงาน
ดวงตางามของจีเฟิ่งซีก็เต็มไปด้วยความรังเกียจเมื่อมองมอวี่เซวียน
เมื่อก่อนเห็นแล้วก็แค่น่ารำคาญ แต่น่ารำคาญนั้นก็แค่นั้น ตอนนี้ถึงขั้นน่าขยะแขยง!
ผู้คนโดยรอบจับจ้องมาที่นี่
ดูเหมือนนี่จะแทงใจดำกันเลยทีเดียว
มอวี่เซวียนช่างโหดเหี้ยมนัก ใช้เหตุผลผิด ๆ แต่กลับตอกกลับจนอีกฝ่ายพูดไม่ออกเช่นกัน
ครานี้เจียงเสี่ยวไป๋จะรับมืออย่างไร?
ดังนั้นทุกสายตาจึงจับจ้องที่เจียงเสี่ยวไป๋ หวังจะเห็นท่าทีตื่นตระหนกจากสีหน้า
แต่...
ไม่มีเลย
เจียงเสี่ยวไป๋นั่งอยู่ที่เดิม ยังคงสงบนิ่ง
"ข้ามีจะพูดสิ!"
เจียงเสี่ยวไป๋กวาดตามองมอวี่เซวียน รอยยิ้มผุดบนใบหน้า "ข้าอยากจะบอกว่า ตอนนี้ข้าไม่ยอมรับว่าข้าฆ่าซือหยวนเฟย!"
"ตอนนั้นเขาเป็นคนตายเอง ไม่เกี่ยวกับข้าแม้แต่น้อย!"