ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม!
ในตอนนี้ ขณะที่ซัวโล เซี่ยวจย่งจย่ง หลินเฟิงและคนอื่น ๆ ปล่อยพลังออกมา สัตว์ผลึกม่วงที่เหลืออีกหลายตัวถูกกระชากส่งกระเด็นออกไป
มีบ้างที่ร่วงลงพื้นสิ้นใจตายทันที
ส่วนที่ยังไม่ตายไม่กล้าเข้ามารุกรานอีกโดยง่าย คำรามลั่นหนึ่งครั้งแล้วเลือกถอยหนีไป
"ท่านชาย ทางฝั่งนี้ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ"
ซัวโลเดินเข้ามาใกล้ สายตามองไปยังเจียงเสี่ยวไป๋
ขณะพูด สายตาของเขายังขมวดคิ้วแลบมองหนานเอียนไปหนึ่งครั้ง
การลอบโจมตีของผู้หญิงคนนี้เมื่อครู่ เขาเห็นได้ชัดเจนทุกอย่าง
"ไม่เป็นไร!"
เจียงเสี่ยวไป๋ส่ายหัว ในใจก็คลายความตึงเครียดลงเบาหวิว
จากสถานการณ์ตอนนี้ดูเหมือนซัวโลจะไม่สงสัยอะไร
"เดินต่อกันเลย!"
เสียงของเซี่ยวจย่งจย่งดังขึ้นจากด้านไกล เมื่อพูดจบเขานำหน้าเดินออกไปทันที
เมื่อคนอื่นตามกันไป เจียงเสี่ยวไป๋กับหนานเอียนกลับกลายเป็นคู่ที่เดินท้ายสุดอีกครั้ง
เจียงเสี่ยวไป๋หันสายตาไปมองหนานเอียน ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก หนานเอียนก็เอ่ยเสียงเรียบ ๆ ขึ้นมา "อย่าคุยกับฉัน ฉันไม่อยากยุ่งด้วย!"
เอ่อ...
เจียงเสี่ยวไป๋ช่วยอะไรไม่ได้
แต่จากสภาพสุขุมเย็นของหนานเอียนดูแล้ว คงโมโหหนักหรือเปล่านะ?
แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้ ส่ายหัวแล้วไม่คิดต่อ หันไปมองเส้นทางรอบ ๆ แทน
เวลาค่อย ๆ ผ่านไป
เวลาผ่านไปหนึ่งวันเต็ม
ใกล้พลบค่ำ เสียงของซัวโลก็ดังขึ้น "ท่านชาย แถวนี้ไม่เหมือนด้านนอก ผมแนะนำว่าอย่าเดินลึกเข้าไปอีกแล้ว พักที่นี่แหละครับ!"
เจียงเสี่ยวไป๋หยุดยืน แล้วพยักหน้าตอบ "ก็ได้ พักกันหน่อย พรุ่งนี้เช้าค่อยออกเดินทางต่อ!"