อืม?
เจียงเสี่ยวไป๋เห็นรูปปั้นนั้นแตกกระจายก็อึ้งงันไปชั่วขณะ
นี่มันอะไรของมันวะ?
เขาใช้พลังจิตวิญญาณไปมากมาย แล้วรูปปั้นนี่หายวับไปเฉยเลยงั้นรึ?
ขณะที่เข้าตาค้างอยู่นั้น ผู้คนรอบด้านที่ได้ยินเสียงก็ลืมตาขึ้นมองมาที่ตัวเจียงเสี่ยวไป๋
รวมถึงหนานเอียนที่อยู่ในอ้อมกอดของเขาด้วย
ตอนนี้ทุกคนมองมาทางเขาด้วยความงุนงง
เจียงเสี่ยวไป๋เพิ่งจะจะเปิดปากพูด สายตาก็เบนไปหยุดค้างที่ด้านข้างของเขา
ตรงนั้น เงาร่างหนึ่งที่มองไม่เห็นใบหน้าชัดกำลังลอยอยู่
แม้จะเป็นเพียงภาพลวงตา แต่เขามองออกว่าเป็นรูปร่างคล้ายมนุษย์
ขณะที่สีหน้าเขาเปลี่ยนไป ซัวโลก็สังเกตเห็นสายตาของเขาจึงถามว่า "ท่านยังงาย?"
เจียงเสี่ยวไป๋เงยหน้าขึ้นชี้ไปที่เงานั้น "นั่นมันอะไร?"
"อะไร?"
ซัวโลมองตามสายตาของเจียงเสี่ยวไป๋ไป ใบหน้าเต็มไปด้วยความงงงวย
อือ?
เจียงเสี่ยวไป๋ขมวดคิ้ว สีหน้าแล่นด้วยความประหลาดใจ "นายมองไม่เห็นเหรอ?"
"เห็นอะไรล่ะ?"
ซัวโลฟังดังนั้นยิ่งงงเข้าไปใหญ่
ทิศทางที่เจียงเสี่ยวไป๋ชี้ มีแต่ต้นไม้กับต้นไม้ ไม่เห็นสิ่งอื่นเลย
ห๊ะ?
เจียงเสี่ยวไป๋แปลกใจ มองเงานั้นอีกครั้ง ก่อนพูดว่า "ไม่มีอะไรแล้ว ทุกคนพักต่อเถอะ!"
พูดจบ เขาพิงตรงนั้นหับตาลง
ครึ่งชั่วโมงต่อมา เมื่อคนทั้งหมดหลับสนิท เจียงเสี่ยวไป๋กระซิบข้างหูหนานเอียนเบา ๆ "เฮ้ย นายมองเห็นเงาลอย ๆ ข้างฉันมั้ย?"
พอเสียงเจียงเสี่ยวไป๋ดับลง หนานเอียนหดคอเข้าหาตัวทันที ใบหูแดงระเรื่อ ก่อนลดเสียงต่ำพร้อมความโกรธ "เจียงเสี่ยวไป๋...นายอย่าพูดใกล้หูฉันขนาดนั้นสิ!"