"คิดจะหนีรึไง?"
เจียงเสี่ยวไป๋พูดจบ ก็ไม่ได้สนใจอะไร รีบไล่ตามไปทันที
เนื้อถึงปากขนาดนี้ เขาไม่อยากให้มันหลุดมือไปง่ายๆ
ถ้าตามทัน เขาตั้งใจจะใช้พลังวิญญาณเทียมฟ้าของตัวเองสู้ตรงๆ หรือไม่ก็ใช้เปลวเพลิงวิญญาณราชวงศ์...
ยังไงก็ตาม วิญญาณดาบนี่ เขาต้องการแน่นอน!
ด้วยความเร็วสูงสุด พลังวิญญาณของเขาแผ่ออกไป ล็อกตำแหน่งวิญญาณดาบได้แม่นยำ
ระหว่างที่ไล่ตาม วิญญาณดาบไม่รู้ว่าแกล้งกลัวหรือเปล่า วิ่งไปพลาง เรียกพลังดาบซัดเข้ามาใส่เขาพลาง
แต่เจียงเสี่ยวไป๋ไม่แยแสเลยแม้แต่น้อย
ตราประทับกู่หมานบนกลางหน้าผากยิ่งสว่างจ้า ใช้ร่างรับพลังดาบตรงๆ
เขาไม่ได้สังเกตว่าตอนนี้ตัวเองกำลังรุกเข้าไปลึกขึ้นเรื่อยๆ โดยไม่รู้ตัว
สองชั่วโมงต่อมา ร่างของเจียงเสี่ยวไป๋ก็หยุดลง
ตอนนี้เขาก้าวเข้าไปในป่าไผ่ ป่าไผ่ที่มองดูแล้วราวกับไม่มีจุดสิ้นสุด
ใต้ป่าไผ่มองเห็นดอกดาบมากมาย
ที่นี่ พลังดาบถึงขั้นน่าเหลือเชื่อ
ความรู้สึกนั้นช่างกว้างใหญ่ไร้ขอบเขตจริงๆ
เจียงเสี่ยวไป๋ยืนอยู่ท่ามกลางมัน เปรียบเสมือนเป้านิ่ง โดนพลังดาบถาโถมเข้าใส่ไม่หยุด
แต่เจียงเสี่ยวไป๋ก็ยังไม่สนใจ ยังคงค้นหาอยู่ที่นี่
ตามการคาดเดาของเขา
ที่นี่น่าจะเป็นศูนย์กลางที่สุดของดินแดนฝังดาบแห่งนี้แล้ว
วิญญาณดาบพุ่งเข้ามาแล้วก็หายวับไป มันต้องซ่อนอยู่ที่ไหนสักแห่งแน่ๆ
ร่างเขาโยกเยก ก้าวออกไปหนึ่งก้าว ทันใดนั้นสีหน้าเขาก็เปลี่ยนไป ทั้งเจ็บทั้งเสียวแปลบขึ้นมา