"ข้ารู้แล้วว่าผิด!"
เมื่อนักพรตเสวียนผู้นั้นเสื่อมถอยลงถึงขีดสุด เลือดก็ไหลออกจากปากอีกครั้ง
คำพูดที่เอ่ยออกมา เริ่มอ่อนแรงไร้เรี่ยวแรง
เจียงเสี่ยวไป๋มองคนผู้นี้ ในแววตาไร้ซึ่งความเห็นใจแม้แต่น้อย
พูดโดยไม่อวดเลยว่า หากตอนนี้เขาไม่มีฝีมือติดตัวเช่นนี้ คนที่ตายก็คือเขา
ทว่าเขาก็รู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะไท่หนี้ค้ำจุนอยู่หรือไม่
อานุภาพฟ้าประทานของเขา ถึงได้ยิ่งน่าเกรงขามขึ้นกว่าเดิม
บัดนี้เขาจึงเหลือบมองผู้อาวุโสไห่ "ก่อนตาย เจ้ายังมีอะไรจะพูดอีกไหม!"
"ข้าผิด!"
ผู้อาวุโสไห่ยิ้มอย่างขมขื่น
เมื่อเห็นเจียงเสี่ยวไป๋ที่แสดงออกมาเช่นนี้ ในใจเขาไม่อาจต่อต้านได้อีก
อาจารย์สวรรค์
บดขยี้เขา ก็ไม่ต่างอะไรจากการบดมดให้ตายจริงๆ
อืม!
เจียงเสี่ยวไป๋รับคำ พลางออกแรงในมือทันใด
ชายชราขาดใจตายในบัดดล
บางทีอาจมีคนรู้สึกว่าเขาโหดเหี้ยม
แต่เขาไม่เคยมองอย่างนั้น
หลังจากผ่านเรื่องราวมามากมาย เขารู้ดีถึงสิ่งหนึ่ง
เมตตาต่อศัตรู ก็คือการทารุณต่อตนเอง
ส่วนนักพรตเสวียนผู้นั้น
เขาแอบถอนหายใจแล้วว่า "ช่างเถิด ปล่อยเจ้าไปก็แล้วกัน!"
ทันทีที่สิ้นเสียง นักพรตเสวียนก็มีสีหน้ายินดี แต่ในขณะนั้นเอง เงาขาวก็แวบผ่าน กรงเล็บอันแหลมคมเชือดลำคอของเขาโดยตรง
"แก...แกทำไมถึงลงมือฆ่า!"
เจียงเสี่ยวไป๋จ้องจิ่วเหว่ยเมาด้วยความโกรธ
"ข้าผิดไปแล้ว!"
จิ่วเหว่ยเมาพูดอย่างเรียบเฉย
"เฮ้อ!"
เจียงเสี่ยวไป๋ถอนหายใจ ดีดหัวจิ่วเหว่ยเมาเบาๆ แล้วว่า "คราวหน้าอย่าทำแบบนี้อีก!"
"โอ..."
จิ่วเหว่ยเมาลากเสียงยาว
ผู้คนที่อยู่ในเหตุการณ์เห็นภาพนี้แล้วพากันขนหัวลุกอีกครั้ง