"ไป้เถี่ย?"
เจียงเสี่ยวไป๋เห็นแผ่นกระดาษนั่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง
ยังมีเรื่องชนะหรือไม่ชนะอีก?
ดูเหมือนยังมีเรื่องอีกมากมายที่เขาไม่รู้
สุดท้ายเขาหรี่ตาลงเล็กน้อย แล้วพุ่งตัวเข้าไปทันที
ใช่แล้ว ว่ามันคืออะไรกันแน่ บีบบังคับถามดูก็รู้แล้ว
เมื่อเข้าใกล้ เจียงเสี่ยวไป๋ก็พูดขึ้นตรง ๆ ว่า "อย่าขยับนะ ปราบอบายมุข!"
"ปราบอบายมุข?"
เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ทำให้สือเซ่าเฟิงและชายคนนั้นสะดุ้งตกใจแทบกระโดด ปฏิกิริยาตอนแรกคือการวิ่งหนี
แต่ตอนที่ลุกขึ้น ทั้งสองคนก็ได้สติ
ปราบอบายมุข?
บ้าจริง ที่นี่คือป่าเขากลางหุบเขา!
พวกเขาตอนนี้คือชายฉกรรจ์สองคน
โดยเฉพาะสือเซ่าเฟิงที่ได้สติ รู้สึกว่าเสียงนี้คุ้นหูเหลือเกิน สีหน้าเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา ดวงตาจับจ้องไปที่เจียงเสี่ยวไป๋
"เมื่อคืนเป็นนายใช่ไหม?"
สือเซ่าเฟิงมองเจียงเสี่ยวไป๋ที่ยิ้มน้อย ๆ ตรงหน้า สีหน้าพลันหมองลงทันที ดูแย่มาก
ใช่แล้ว นึกถึงเมื่อคืน เขาก็รู้สึกว่าเป็นความอัปยศ
เขาเองก็คิดดูแล้ว รู้สึกว่ามีความเป็นไปได้สูงที่ตัวเองจะถูกปล้น
ในฐานะคุณชายของตระกูลสือ ถูกปล้น?
หน้าจะเอาไปไว้ไหน?
เดิมทีเรื่องนี้เขากะว่าจะเก็บเอาไว้ในใจ ไม่คิดว่าไอ้หมอนี่จะมาปรากฏตัวต่อหน้าเขาอีก กระแสจิตสังหารพลุ่งพล่านขึ้นมาจริง ๆ
ที่นี่คือกลางป่าเขา ต่อให้ตายไป หลายปีก็ไม่แน่ว่าจะมีใครพบ
ในแววตาเย็นเยียบ สือเซ่าเฟิงหรี่ตาลง ปลายนิ้วขยับเป็นจังหวะ พลางพูดไปด้วยว่า "ไอ้หนู จริง ๆ แล้วนายเป็นใครกันแน่?"
"ฉันเหรอ?"
เจียงเสี่ยวไป๋ก็ไม่อยากเสียเวลามากเกินไป "ฉันชื่อเจียงเสี่ยวไป๋!"
"เจียงเสี่ยวไป๋? ฮ่าฮ่า ชื่อห่วยอะไรนี่ ไม่เคยได้ยินเลย!"