ยืนอยู่บนเวทีประลอง
เจียงเสี่ยวไป๋กวาดสายตามองไปรอบ ๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
มีคนมามากขนาดนี้เลยหรือ?
การไต่สวนสาธารณะ?
อีกฝ่ายเล่นแบบนี้ หมายความว่าไง?
ระหว่างที่เขากำลังครุ่นคิด ชายชุดดำสี่คนที่อยู่ด้านหลังกงหนิงก็เดินออกมา แยกย้ายกันไปประจำสี่มุม ล้อมเจียงเสี่ยวไป๋ไว้ตรงกลาง
กงหนิงยืนอยู่นอกวงล้อม ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
"ฉันมาแล้ว อยากพูดอะไรก็พูดมาเถอะ!"
เจียงเสี่ยวไป๋เอ่ยปาก "พูดจบแล้ว ฉันยังต้องกลับไปเรียนอีกนะ!"
สิ้นเสียง กงหนิงก็หัวเราะออกมาทันที
สายตากวาดมองเจียงเสี่ยวไป๋แวบหนึ่งแล้วพูดว่า "ขอโทษด้วย นายกลับไปไม่ได้หรอก"
พูดพลางดวงตาของกงหนิงก็ฉายแววเย็นชา เอ่ยตรง ๆ ว่า "ฉันถามนาย ซ่งซิน จงเยว่ หม่าเซียว เปิ่นฉี สี่คนนี้ นายเป็นคนฆ่าใช่ไหม?"
เจียงเสี่ยวไป๋ตอนนี้แสดงท่าทีสงบนิ่งมาก มองกงหนิงแล้วตอบตรง ๆ ว่า "ใช่..."
สิ้นเสียง กงหนิงก็อึ้งไป แม้แต่คนรอบข้างก็ตะลึง
ยอมรับง่ายขนาดนี้
ในความคิดของทุกคน เจียงเสี่ยวไป๋ควรจะปฏิเสธถึงจะถูก
ไม่คิดว่าจะยอมรับตรง ๆ?
ข้อนี้ทำให้คนตั้งตัวไม่ทันจริง ๆ
"ท่านเจ้าสถาบัน ฆาตกรยอมรับเองแล้ว นั่นก็หมายความว่าเฉาเหอฉ้อโกงอำนาจหน้าที่จริง ๆ ด้วย!"
ระหว่างที่ปู้หนีอานพูด สายตาก็จับจ้องไปที่เฉาเหอ
สีหน้าของเฉาเหอเปลี่ยนไป
นี่มันแย่หน่อยแล้วสิ
หานจื่อเจี่ยนแสดงท่าทีสงบนิ่งมาก เพียงแค่พยักหน้าเบา ๆ
ปู้หนีอานเห็นหานจื่อเจี่ยนเป็นเช่นนั้นก็อดยิ้มไม่ได้ เงยหน้าขึ้นมองไปอีกครั้ง