"พวกแกสองคนมาได้ยังไง?"
หานจื่อเจี่ยนมองเยี่ยเหยียน แล้วสุดท้ายสายตาก็มาหยุดที่เจียงเสี่ยวไป๋
"มีเรื่องจะคุยนิดหน่อย!"
เจียงเสี่ยวไป๋พูดพลางกวาดสายตาไปทางสองคนที่มาจากสำนักใหญ่
"ไม่ใช่คนนอก พูดมาได้เลย!" หานจื่อเจี่ยนตอบตรงๆ
"โอ้ ฉันคิดจะฆ่าบูหนีอัน"
เจียงเสี่ยวไป๋พูดตรงๆ
สิ้นเสียง หานจื่อเจี่ยนแสดงความประหลาดใจเล็กน้อย ขณะนั้นเสียงของชายชราจากสำนักใหญ่ก็ดังขึ้น พร้อมรอยยิ้ม "เจ้าสถาบันหาน ศิษย์ใต้สังกัดคุณช่างกล้าหาญนัก!"
"กล้าหาญก็จริง แต่มันโอ้อวดไปหน่อย!"
หนุ่มฝรั่งคนนั้นพูดเรียบๆ "ด้วยพลังของพวกคุณ จะฆ่าบูหนีอันยังห่างชั้นนัก!"
ทั้งคู่พูดจีนได้แข็งๆ แต่สื่อความหมายได้ชัดเจนมาก
เจียงเสี่ยวไป๋ฟังแล้วไม่ได้โกรธ แต่มองไปที่หานจื่อเจี่ยน
หานจื่อเจี่ยนยังไม่ได้พูด เสียงของหนุ่มฝรั่งก็ดังขึ้นอีกครั้ง "เมื่อกี้เจ้าสถาบันหานมอบหมายให้พวกเราช่วยสืบสวนแล้ว!"
"พวกคุณอย่ามายุ่งเลย และเรื่องนี้ก็ไม่ใช่สิ่งที่พวกคุณจะยุ่งได้!"
สิ้นเสียง เจียงเสี่ยวไป๋ยังคงสงบนิ่ง แต่เยี่ยเหยียนแสดงสีหน้าขุ่นเคือง
พลังของเจียงเสี่ยวไป๋จะมีแค่นี้ได้ยังไง?
"งั้นก็ได้!"
เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ดังขึ้นในตอนนี้ "งั้นเราก็จะไม่ยุ่งด้วยแล้ว!"
พูดพลางหันไปทางเยี่ยเหยียน "พวกเราไปกันเถอะ!"
เยี่ยเหยียนนิ่งไปครู่หนึ่ง แต่เห็นเจียงเสี่ยวไป๋พูดแบบนั้น สุดท้ายก็ตามไป