"อึก!"
เจียงเสี่ยวไป๋ถูกกงซินเยว่ดึงเข้าไปในห้องตรง ๆ แบบนั้น เขายังรู้สึกตะลึงไปชั่วขณะ
หลังจากนั้น สายตาก็อดไม่ได้ที่จะมองไปยังทิศทางหนึ่ง
"ถ้ามองว่อน ระวังฉันจะควักลูกตานาย!"
กงซินเยว่สังเกตเห็นสายตาของเจียงเสี่ยวไป๋ มือเรียวยาวของเธอก็กำแน่นขึ้นอีกครั้งโดยไม่รู้ตัว
สุดท้ายก็ขึงตาใส่เจียงเสี่ยวไป๋ทีหนึ่ง แล้วเดินเข้าไปเก็บเสื้อผ้าของตัวเองทั้งหมด
เมื่อกลับมาอีกครั้ง เธอมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูดว่า "นั่งสิ!"
เจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินดังนั้น ก็ดึงเก้าอี้ตัวหนึ่งมานั่งข้าง ๆ
"ส่งแหวนมา!"
เสียงของกงซินเยว่ดังขึ้น
เจียงเสี่ยวไป๋มองดู แล้วก็ยื่นแหวนให้
กงซินเยว่รับมาไว้ในมือ มองดูอย่างละเอียดครั้งหนึ่ง สีหน้าก็เผยความเคร่งขรึมออกมาอีกครั้ง สุดท้ายก็มองเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความตกตะลึงเต็มหน้า แล้วถามว่า "นายเอามันมาได้ยังไง?"
"ก่อนอื่นบอกก่อนว่าไอ้นี่มันคืออะไร?" เจียงเสี่ยวไป๋สังเกตเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปของกงซินเยว่ จึงอดถามด้วยความสงสัยไม่ได้
"ในองค์กรของพวกเขา ระดับท่านใต้เท้าขึ้นไป จะได้รับแหวนแบบนี้ V หมายถึงไวเคานต์!"
กงซินเยว่มองเจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูดว่า "แต่วัตถุดิบของแหวนนี้พิเศษมาก ข้างในมีพลังงานปฐมภูมิที่ละเอียดอ่อนมาก และพลังงานปฐมภูมินี้เชื่อมโยงกับพลังจิตของแต่ละคน ถ้าคนตาย แหวนก็จะแตกสลายไปหมด!"
"และ ถ้าแหวนอยู่ห่างจากเจ้าของเกินระยะที่กำหนด มันก็จะแตกเหมือนกัน!"
พูดพลางมองเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยสายตาแปลกใจ "ของนายนี่เป็นแหวนที่สมบูรณ์!"