"แก... แก..."
ชิงเลี่ยชะงัก ก่อนยกมือกดลงบนท้องตัวเองอย่างรวดเร็ว แล้วพบว่าไม่เจ็บแม้แต่น้อย เขาเงยหน้ามองเจียงเสี่ยวไป๋
น้ำเสียงตะกุกตะกัก พูดอะไรไม่ออกเลย
พิษในตัวเขาถูกกำจัดออกไปแล้วจริงๆ
อึก...
ผู้อาวุโสสวินที่ยืนดูการต่อสู้อยู่ด้านข้างมาตลอด รู้สึกเหมือนคอแห้ง
เต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
เจียงเสี่ยวไป๋คนนี้เก่งเกินไปแล้วนะ?
ดูเหมือนยังไม่เอาจริงด้วยซ้ำ แต่กลับเอาชนะชิงเลี่ยที่อยู่ระดับจักรพรรดิยุทธ์ขั้นกลางได้
นอกจากนี้
การลงมือเมื่อครู่ ไม่ได้มีเจตนาฆ่าชิงเลี่ย แต่เป็นการรักษา?
ฟ่อ...
การรักษาด้วยวิธีนี้
เขาเพิ่งเคยเห็นครั้งแรก!
หมอเหรอ?
แถมยังเป็นหมอที่มีระดับขั้นไม่ต่ำอีกด้วย?
ไม่อย่างนั้น จะสะกิดแค่ไม่กี่ครั้งก็ขับพิษในตัวชิงเลี่ยออกมาได้ยังไง
เก่งเกินไปแล้วใช่ไหม?
นี่...
ถ้าเจียงเสี่ยวไป๋ไปถึงเมืองอาณาจักร คงได้ตำแหน่งที่หนึ่งในกลุ่มนักรบลำดับสามเป็นแน่?
เพราะพลังที่น่าสะพรึงกลัวขนาดนี้
แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่สามารถเทียบติด
บางทีอาจมีเพียงอัจฉริยะจากแดนกลางบางคนถึงจะพอสู้กับเจียงเสี่ยวไป๋ได้บ้าง
"เจ๋งเป้ง!"
พานเจิ้งจวินมองเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความเลื่อมใสสุดหัวใจ
สมกับเป็นปรมาจารย์
จิตใจกว้างขวางเช่นนี้ ไร้ผู้ใดเทียบ
สมกับเป็นหมอระดับเก้า
เคล็ดวิชาอันน่าอัศจรรย์นี้ มีเพียงหนึ่งเดียว!
"ข้าขอบคุณเจ้าที่ช่วยรักษา แต่เรื่องที่เจ้าดูหมิ่นตำหนักหลบซ่อนโลกของข้า มันจบแค่นี้ไม่ได้!"