"ลงมือ? ไม่..."
ชิงเลี่ยยิ้มขมขื่น ส่ายหัวรัวๆ พูดว่า "ผู้น้อยไม่กล้าครับ!"
พูดจบ สีหน้าเต็มไปด้วยความเคารพ
ไม่ต้องพูดถึงป้ายประจำตัวนั่น แค่เรื่องฝีมืออย่างเดียว หลังจากปะทะกันมาเขาก็เข้าใจแล้วว่าตัวเองไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเจียงเสี่ยวไป๋ แถมยังห่างชั้นกันมาก
ถึงขั้น...
ต่อให้เขาใช้พลังชีวิตของตัวเอง ก็ไม่แน่ว่าจะเอาชนะเจียงเสี่ยวไป๋ได้
แข็งแกร่งเกินไปแล้ว
แถมยังอายุน้อย แต่กลับแข็งแกร่งได้ขนาดนี้
ใครจะไปเชื่อ?
ยิ่งไปกว่านั้นเจียงเสี่ยวไป๋ยังมีป้ายประจำตัวนั่นอยู่ในมือ
นี่เขายิ่งไม่กล้าเข้าไปใหญ่
"อืม ฉันเรียกพวกนายเข้ามา เพราะไม่อยากให้คนอื่นรู้ตัวตนของฉันมากกว่านี้!"
เจียงเสี่ยวไป๋มองชิงเลี่ยแล้วพูดว่า "ตำหนักหลบซ่อนโลกฉันยังไม่เข้าใจ จากมุมมองของคนนอก ฉันน่าจะคุ้นเคยมากกว่า!"
ที่โลกนี้ตำหนักหลบซ่อนโลกเป็นยังไง เขาไม่รู้เลยสักนิด
โครงสร้างภายในเป็นอย่างไร ก็ไม่เข้าใจเลย
เพราะชิงเลี่ยคนนี้มีความเข้าใจอยู่บ้าง เขาถึงทำแบบนี้ ไม่งั้นตัวตนนี้เขายังจะปิดบังต่อไป
"ท่านเจ้าตำหนักวางใจได้ เรื่องตัวตนของท่าน พวกเราจะไม่แพร่งพรายออกไปเด็ดขาด!"
ชิงเลี่ยพูดด้วยความเคารพ
พูดจบ ชิงเลี่ยก็นึกอะไรขึ้นได้อีกครั้ง แล้วพูดต่อ "อ้อ ใช่แล้ว ก่อนหน้านี้ต้องขอขอบคุณท่านเจ้าตำหนักที่ช่วยถอนพิษให้ผม!"
"อืม ว่าแต่พิษของนายมันเกิดอะไรขึ้น?"
เจียงเสี่ยวไป๋มองชิงเลี่ยด้วยความสงสัยใคร่รู้
"พิษถูกพวกหนูถ้ำทำร้ายครับ กำจัดออกไปไม่ได้สักที!"