หนึ่งทุ่มกว่า ๆ
หลินซืออวิ๋นซึ่งยังไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดกลับมาจากบริษัท
เมื่อมาถึงห้องนั่งเล่น เธอก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่าง จึงถามด้วยความสงสัยว่า "เอ๊ะ ชิงจู๋ล่ะ"
ระหว่างที่พูด เธอเริ่มสังเกตเห็นบรรยากาศที่ไม่ค่อยถูกต้อง
ใช่แล้ว หวังเชี่ยนเชี่ยนและหลู่เสี่ยวหยู่แม้จะนั่งอยู่ตรงนั้นและดูเหมือนไม่มีอะไร
แต่ก็ขาดรอยยิ้มสดใสที่มีอยู่ทุกวัน
"ชิงจู๋มีธุระออกไปข้างนอกจ้ะ"
เสียงของซูจิ่นอวี๋ดังขึ้น สีหน้าเปื้อนรอยยิ้ม
หลินซืออวิ๋นชะงักไป นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นพยักหน้าโดยไม่ถามอะไรอีก แล้วนั่งลงข้าง ๆ หวังเชี่ยนเชี่ยนและหลู่เสี่ยวหยู่ พร้อมยิ้ม "พรุ่งนี้ไปเที่ยวที่ร้านกับฉันสักวันดีไหม"
ระหว่างที่หลินซืออวิ๋นพูด ซูจิ่นอวี๋มองดูอยู่ข้าง ๆ ภายในใจอบอุ่น
หลินซืออวิ๋นค่อนข้างเป็นผู้ใหญ่กว่าเล็กน้อย
คงเดาเรื่องไม่ดีบางอย่างได้ แต่กลับไม่เซ้าซี้ถาม
ขณะที่ดูแลความรู้สึกของคนรอบข้าง ก็ยังควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้
หวังเชี่ยนเชี่ยนและหลู่เสี่ยวหยู่พยักหน้าเบา ๆ
ขณะนั้น จากทิศทางห้องครัว กงซินเยว่เดินออกมา พูดด้วยรอยยิ้มว่า "กินข้าวกันเถอะ"
พูดจบก็เดินกลับเข้าไป
สิบนาทีกว่าให้หลัง เมื่อหกคนนั่งที่โต๊ะอาหาร เจียงเสี่ยวไป๋เห็นบรรยากาศยังอึมครึม อยากเปิดปากพูดอะไร แต่ไม่รู้จะปลอบยังไง
ตอนนี้เขาก็แค่คิดว่าคนจากตำหนักน้ำแข็งจะให้อูชิงจู๋ส่งวิดีโอคอลมาเมื่อไหร่