"ใช่ ว่ากันว่างั้นนะ!"
ไป๋ซูผิงเห็นเจียงเสี่ยวไป๋มีปฏิกิริยารุนแรงขนาดนั้น จึงอดไม่ได้ที่จะพูดว่า "ทำไม สนใจรึไง?"
"สนใจสิ อยากกินมันเดี๋ยวนี้เลยด้วยซ้ำ!"
เจียงเสี่ยวไป๋ลูกกระเดือกขยับ ดวงตาเปล่งประกาย
ถ้าเป็นพลังงานปฐมภูมิที่เสริมพลังจิตจริง ๆ ละก็ นั่นย่อมเร้าใจสุด ๆ
ไม่แน่ว่าเขาอาจควบคุมไฟหลีได้ในคราวเดียวเลยก็ได้
โรคของเขาก็จะหายขาดสมบูรณ์ไม่ใช่รึไง?
"แต่ตอนนี้นายเป็นกรรมการแล้ว ดูท่าคงหมดสิทธิ์แล้วล่ะ!" ไป๋ซูผิงเอ่ย
เจียงเสี่ยวไป๋มุมปากกระตุก
ทำใจสงบอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเงยหน้าพูดว่า "ก็ไม่แน่ ถ้าเป็นพลังงานปฐมภูมิที่ยกระดับพลังจิตจริง ถึงต้องหน้าด้านแค่ไหน ฉันก็ต้องได้มันมาให้ได้!"
ไป๋ซูผิงสีหน้าพิลึก สุดท้ายก็หัวเราะ ไม่พูดอะไรต่อ
พูดก็พูดไป
ความจริงต่อให้มีโอกาสนั้น ก็ใช่ว่าจะหยิบฉวยได้ง่าย ๆ
ต่อให้เจียงเสี่ยวไป๋แข็งแกร่งแค่ไหน ก็เหมือนกัน
เดินทางมาเรื่อย ๆ รถก็ค่อย ๆ จอดเทียบท่าที่ท่าเรือด้านหน้า
เจียงเสี่ยวไป๋ภายใต้การนำของไป๋ซูผิง ขึ้นเรือสปีดโบ๊ตลำหนึ่ง
นั่งบนนั้น รับลมทะเล เจียงเสี่ยวไป๋นึกถึงครั้งนั้นที่ฮ่องกง
ตอนไปสำนักยุทธ เขาดื่มน้ำทะเลไปตลอดทางจริง ๆ
นั่งแบบนี้สบายกว่ากันเยอะ
เรือสปีดโบ๊ตแล่นไปหนึ่งชั่วโมงกว่า ความเร็วเริ่มช้าลง เบื้องหน้ามีเกาะสองเกาะที่เชื่อมต่อกันปรากฏสู่สายตา
เกาะดูใหญ่มาก
เจียงเสี่ยวไป๋มีสีหน้าประหลาดใจ อดไม่ได้ที่จะหันไปถามไป๋ซูผิงข้าง ๆ ว่า "เกาะเด่นขนาดนี้ ไม่กลัวถูกถ่ายรูปเหรอ?"