“เป๊ะ!”
แมวเก้าหางบนบ่าของเจียงเสี่ยวไป๋ แค่ได้ยินประโยคนี้ก็พ่นเสียงหัวเราะออกมาเต็มปาก
กลั้นไม่ไหวจริง ๆ
นี่มันคำไหนกันเนี่ย!
หนานเอียนยืนอยู่ข้างเจียงเสี่ยวไป๋ ทั้งที่ก้มหน้าลง ใบหน้านั้นกลับแดงระเรื่อขึ้นมาอีกครั้ง
แต่ครั้งนี้เธอไม่ได้โกรธ เพราะการที่เจียงเสี่ยวไป๋ขอออกจากที่นี่ตอนนี้ ก็เพื่อเธอนั่นเอง
แต่……
จำเป็นต้องใช้วิธีแบบนี้เลยเหรอ?!
ส่วนซัวโลนั้นอ้าปากค้าง
ท่านท่านของเขาใช้คำพูดแบบชาวตะวันออกได้คล่องขนาดนี้เลยเหรอ?
เมื่อเห็นสีหน้าตัดสินใจเด็ดขาดของเจียงเสี่ยวไป๋ เขาลังเลอยู่ชั่วครู่ แล้วจึงมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูดว่า “งั้นก็ได้ครับ แต่ท่านท่านต้องระวังตัวนะครับ ที่นี่น่ะเขตแดนของดินแดนทรุดนะครับ!”
พูดถึงท้ายประโยค เสียงของซัวโลกลับหนักแน่นขึ้นชัดเจน
“วางใจเถอะ!”
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม แล้วกอดหนานเอียนที่หน้าตายไม่เป็นธรรมชาติออกจากสถานที่นี้
แผนหลังของเขาที่เดินจากไปนั้น ดึงดูดสายตาคนไม่น้อย
“เห็นไหมล่ะ ถึงขนาดนี้แล้วยังคิดถึงแต่ผู้หญิงอยู่อีก!”
ไลเออร์มองดูร่างของเจียงเสี่ยวไป๋ หน้าเหยเกจนตลก “ให้ความใจญาณขนาดนี้กับฉัน แล้วยังจะบอกว่าไม่ได้ทำเพราะลูกพี่สาวใหญ่ของฉัน?”
ชายชราข้าง ๆ เขาขยับปาก กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่คิ้วกลับขมวดเล็กน้อยขึ้นมาเฉย ๆ เงยหน้าขึ้นมองไปทางไกลด้วยสายตาที่กระจุกจ้อง
ไลเออร์เองก็รู้สึกได้ถึงบางอย่าง หันหัวขึ้นมองเช่นกัน สีหน้าเปลี่ยนไปในจังหวะเดียวกัน
“ทางโน้น……”
เจียงเสี่ยวไป๋ที่กอดเอวของหนานเอียนเอาไว้ก็หยุดกึก สายตามองไปยังขอบฟ้าไกลเช่นกัน ดวงตาเบิกแคบลงเล็กน้อย