"พวกมันหมายความว่ายังไงกัน?"
เจียงเสี่ยวไป๋เดินตามไปข้างหลัง มองซานเยว่และโหยวเทียนที่นำทางอยู่ข้างหน้า ใบหน้าเต็มไปด้วยความฉงน
"ไม่รู้สิ!"
น้ำเสียงของแมวเก้าหางก็มีความกังขาเช่นกัน
ฉากแบบนี้ ทำให้คนดูไม่ออกจริงๆ ว่าพวกมันคิดอะไรอยู่
ให้เจียงเสี่ยวไป๋ตามไปทำไม?
"หรือว่าจะให้ไปร่วมพิธีสถาปนาพี่น้องด้วยเลือด?" แมวเก้าหางเอ่ยขึ้น
"ไม่น่าใช่ เอาเถอะ เดี๋ยวก็รู้เอง!"
สายตาของเจียงเสี่ยวไป๋แวววาวขึ้นมา เขานึกถึงท่าทีพิลึกพิลั่นของผู้อาวุโสทั้งสามที่ดูแลเขตสัตว์อสูรตอนที่เขาเข้ามา
เขารู้สึกว่ามันมีปัญหาอยู่บ้าง
หรือว่าจะมีความเข้าใจผิดอะไรแอบแฝงอยู่?
ท่ามกลางความพิลึกนี้ จู่ๆ เขาก็นึกถึงความลับที่เจ้าอ้วนคนนั้นพูดถึง
ที่อ้างว่าศักดิ์สิทธิ์ได้วางอะไรบางอย่างไว้ที่นี่
หรือว่า...พวกมันเข้าใจผิดคิดว่าเขาเป็นคนจากศักดิ์สิทธิ์?
คิดมาถึงตรงนี้ สายตาของเขายิ่งดูพิลึกขึ้นไปอีก
ก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้
เมื่อเวลาผ่านไป
หนึ่งชั่วโมงต่อมา ร่างของซานเยว่และโหยวเทียนก็หยุดลง
เจียงเสี่ยวไป๋เห็นดังนั้น ร่างก็ร่อนลงตาม
ที่นี่เป็นทัศนียภาพที่ต่างจากข้างนอก
ต้นไม้ที่นี่ออกดอกหลากสีสัน
พอเข้าใกล้บริเวณนี้ กลีบหอมก็โชยมาเต็มหัวใจ
สายลมพัด กลีบดอกร่วงหล่น ทัศนียภาพงดงามยิ่ง
ทางเดินเล็กๆ ทอดยาวเข้าไปในส่วนลึก
ในเวลานี้เสียงของซานเยว่ก็ดังขึ้น: "เชิญท่านเข้าไปข้างในได้เลย พวกเราไม่เข้าไปด้วย!"
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า แล้วเดินเข้าไปข้างใน
เมื่อร่างของเขาค่อยๆ ห่างออกไป
ซานเยว่และโหยวเทียนสบตากัน สายตายังมีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่