"ฉันพูดถูกไหม?"
เจียงเสี่ยวไป๋มองเนี่ยหลิงที่กำลังเหม่อลอย แล้ววางภาพวาดกลับลงบนโต๊ะ
เนี่ยหลิงจ้องมองด้วยแววตาประหลาดใจ สุดท้ายก็พยักหน้าเบา ๆ
เจียงเสี่ยวไป๋เอนตัวพิงพนักเก้าอี้ ยกถ้วยชาขึ้นจิบสองอึก แล้วพูดว่า "ที่พูดไปก็ครอบคลุมคร่าวๆ แล้ว ต่อไป ฉันจะพูดถึงการเดาของฉัน!"
เนี่ยหลิงเงยหน้าขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อ "เธอเดาได้ด้วยเหรอ?"
"ได้สิ แต่ไม่รู้ว่าจะแม่นหรือเปล่า!"
เจียงเสี่ยวไป๋เงยหน้ามองภาพตัวอักษร 'ฆ่า' นั้น แล้วพูดว่า "ตัวอักษร 'ฆ่า' เข้มมาก และมีความเกลียดชังด้วย ความเกลียดชังนี้ ไม่น่าจะใช่เกลียดคนอื่น แต่เป็นเกลียดตัวเอง!"
"เธอคงจะฆ่าคนที่รักที่สุดของตัวเองไปสินะ?"
ใช่แล้ว ไม่อย่างนั้นคงไม่มีความเกลียดชัง อย่างมากก็แค่ความเสียใจ
เนี่ยหลิงตะลึงไปครู่หนึ่ง พอตั้งสติได้ก็ขมวดคิ้วมุ่น สีหน้าดูว้าวุ่นเล็กน้อย บางครั้งก็แสดงความเจ็บปวดออกมา
เจียงเสี่ยวไป๋เห็นแบบนั้นก็รู้ว่าตัวเองเดาถูก
"การล่มสลายของเผ่าพันธุ์เรา เกี่ยวข้องกับฉัน!"
เสียงของเนี่ยหลิงดังขึ้นอย่างช้า ๆ
ประโยคสั้น ๆ จบลง เจียงเสี่ยวไป๋ชะงักไป ส่วนจินเฟิงก็มีสีหน้าเปลี่ยนไป
"พวกเราเผ่ากลืนวิญญาณ มีสายเลือดพิเศษ หากต้องการปลุกพลังให้สมบูรณ์ ก็ต้องกลืนกินเผ่าพันธุ์เดียวกันเพื่อหลอมรวม!"
เนี่ยหลิงพูดอีกครั้ง สายตามองเจียงเสี่ยวไป๋ มือทั้งสองกำแน่น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน "และฉัน...ก็กลืนกินทั้งเผ่า!"