“ข่าวแม่นยำไหม?”
ชายชราในชุดปักหรูหรามองชายหนุ่มแล้วถาม
“แม่นยำ!”
ชายหนุ่มตอบ: “คนที่อยู่ที่นั่นในตอนนั้นเห็นกันหมด!”
ชายชราในชุดปักสีหน้าครุ่นคิดอยู่นาน ในที่สุดเขาก็กำมือทั้งสองแน่นแล้วพูด: “เจ้าเด็กนี่มีปัญหาจริงๆ!”
“ฉันไม่สนว่าเขาจะมีปัญหาหรือไม่ ฉันตอนนี้อยากให้มันตาย!”
ชาวต่างชาติวัยกลางคนที่อยู่ข้างๆ พูดพร้อมกับอาเจียน: “ไม่ไหวแล้ว ฉันทนไม่ไหว กลิ่นนี้ทำให้ฉันปวดหัว…”
พูดจบ ชาวต่างชาติคนนั้นก็เดินออกไปก่อน
ชายชราในชุดปักหรูหราตั้งสติได้ อาเจียนแห้งๆ ไปสองครั้ง มองชายหนุ่มแล้วสั่งการสองสามประโยค ก่อนจะจากไปเช่นกัน
ส่วนชายหนุ่มที่เหลืออยู่ก็ไม่กล้าอยู่ต่อ
หลักๆ คือกลิ่นนี้มันแรงเกินไป
สองชั่วโมงต่อมา
เสียงโกรธแค้นดังออกมาจากห้องหนึ่ง: “ให้ตายสิ ล้างจนหนังจะหลุดแล้ว ทำไมกลิ่นยังแรงขนาดนี้!”
“ต้องจัดการไอ้หนูนั่นให้ตาย!”
“วางใจได้ มันไม่มีทางรอดหรอก!”
อีกเสียงหนึ่งที่แก่กว่าก็แฝงไปด้วยความโกรธแค้นไร้ขอบเขตเช่นกัน
……
ฮัดเช้ย…
ในห้อง เจียงเสี่ยวไป๋เดินออกจากห้องน้ำแล้วก็อดไม่ได้ที่จะลูบจมูก
ใครด่าฉันกันนะ?
แต่เขาไม่ได้คิดมาก มองแมวเก้าหางที่กำลังมองเขาอย่างดูถูก แล้วก็เดินเข้าห้องไปตรงๆ
วันรุ่งขึ้น เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้รีบร้อนจะจากไป
แต่เลือกที่จะอยู่ที่สถาบันอีกหนึ่งวัน
ตอนเช้า เหมยตานชิงมาหาครั้งหนึ่ง จุดประสงค์คือเพื่อมาลา แต่ตอนจะจากไป สายตาของนางมองเจียงเสี่ยวไป๋อย่างจริงจังแล้วพูด: “คุณชายเจียง ช่วงนี้คุณระวังตัวด้วย!”