"ผ่านการหลอมรวมมาแล้วครั้งหนึ่งงั้นหรือ?"
สิ้นเสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ ทุกคนในที่นั้นต่างตะลึงงันไปในทันที
หมายความว่าอย่างไร?
ไนเกลหรี่ตาลง มองเจียงเสี่ยวไป๋ที่เต็มไปด้วยความเย็นชาด้วยแววตาเหลือเชื่อ
"เจ้าคิดว่าข้าตายแล้ว?"
เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ดังขึ้นอีกครั้ง สีหน้ายิ่งเย็นชากว่าเดิม "น่าเสียดาย เกือบไปแล้ว!"
"เพื่อลากเจ้าออกมา ข้าถึงขั้นบีบพลังหงส์ที่เคยหลอมรวมไว้แล้วออกมาใหม่!"
เจียงเสี่ยวไป๋พูดทีละประโยค กระแสสังหารจับต้องได้ราวกับเป็นรูปธรรม
"เมื่อวาน เจ้าคิดว่าเหตุใดจึงหลอมรวมได้ง่ายดายนัก? จะไม่ปิดบังเจ้าอีกแล้ว ข้าต่างหากที่ช่วยเจ้า ข้าช่วยเพิ่มอัตราสำเร็จให้เจ้าเต็ม ๆ ถึงยี่สิบเปอร์เซ็นต์!"
"มิเช่นนั้น เจ้าคงยังติดอยู่ในนั้นอยู่กระมัง?"
พูดถึงตรงนี้ เจียงเสี่ยวไป๋กระโดดลงจากเวทีประลอง มาอยู่ตรงหน้าไนเกล "คิดว่าตัวเองแน่ จริง ๆ ก็แค่ตัวไร้ค่า!"
สิ้นเสียง เจียงเสี่ยวไป๋จับไนเกลขึ้นมาด้วยมือเดียวทันที
แสงสีแดงชักนำในยามนี้ พลังหงส์บนร่างของไนเกลพุ่งพล่านขึ้นอย่างบ้าคลั่ง สุดท้ายก็ถูกดึงแยกออกจากร่างของไนเกล หลอมรวมเข้ากับร่างของเขาเอง
"สิบวินาที?"
เจียงเสี่ยวไป๋หัวเราะ มองไนเกลอย่างเย็นชา "ฆ่าเจ้า วินาทีเดียวก็พอ!"
"อย่างนั้นหรือ?"
ไนเกลยิ้ม ดูคล้ายคลั่งเล็กน้อย
และในชั่วขณะที่สิ้นเสียงลง พลังจิตอันน่าเหลือเชื่อก็ระเบิดตัวพุ่งเข้าใส่ เจียงเสี่ยวไป๋
ความเข้มข้นของพลังจิตนั้นราวกับจับต้องได้