"ยังบอกอีกว่าไม่ต้องปกป้อง!"
เจียงเสี่ยวไป๋มองหวังเชี่ยนเชี่ยนที่สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เหลือบมองไปยังจุดเกิดเหตุเมื่อครู่ พบว่าเป็นงูตัวหนึ่ง
สีเขียวหญ้า... เห็นชัดว่าไม่มีพิษ
แต่นี่เพิ่งแค่ชายขอบเท่านั้น หากเข้าไปลึกกว่านี้ก็ไม่แน่แล้ว พวกเขาต้องระวังตัวให้มากขึ้น
ที่จริงตอนเข้ามา เขาลองใช้หนอนน้ำแข็งไปข่มขวัญดู
แต่เห็นได้ชัดว่าได้ผลกับพวกแมลงกู่
พวกสัตว์ทั่ว ๆ ไป ไม่กลัวสิ่งนี้
"ฉะ...ฉันปรับตัวได้!"
ระหว่างพูด หวังเชี่ยนเชี่ยนก็กระโดดลงจากตัวเจียงเสี่ยวไป๋ ปรับแว่นแล้ว ก่อนจะก้าวเดินต่อไป แต่กลับหยุดชะงัก มองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ แล้วพูดว่า "อาจารย์เจียง ท่านเดินนำหน้า!"
"ได้!"
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มแล้วพยักหน้า หลังจากเดินไปข้างหน้าสองก้าว ก็ยื่นมือไปทางหวังเชี่ยนเชี่ยน
หวังเชี่ยนเชี่ยนเห็นก็วางมือของตัวเองลงไป
เจียงเสี่ยวไป๋จับมือหวังเชี่ยนเชี่ยนไว้ แล้วเดินนำออกไป
ระหว่างทาง เสียงของหวังเชี่ยนเชี่ยนดังขึ้น "สองคนนั้น คุณจัดการยังไง?"
"ฆ่า!"
น้ำเสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ราบเรียบ
ใบหน้าของหวังเชี่ยนเชี่ยนเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร
เพราะ... การฆ่าคนเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดแล้วจริง ๆ
หนึ่งชั่วโมงต่อมา เจียงเสี่ยวไป๋พาหวังเชี่ยนเชี่ยนหยุดพักชั่วคราว ระหว่างนั้นยังหาผลไม้มาได้ด้วย
ตีความคำว่า พึ่งภูเขาก็กินภูเขา พึ่งน้ำก็กินน้ำ ได้สมบูรณ์แบบ