ตูม!
พลังงานมหาศาลพลุ่งพล่าน
ร่างของเจียงเสี่ยวไป๋ไถลถอยหลังออกไป
ในจังหวะที่หยุดนิ่ง เขามอง 'อูชิงจู๋' ตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ
ไม่ใช่แล้ว!
ไม่นาน เจียงเสี่ยวไป๋ก็นึกอะไรขึ้นได้ สีหน้ากลายเป็นโลดโผนยิ่งนัก
อูชิงจู๋ไม่มีเหตุผลต้องทำแบบนี้กับเขา
แถมตอนที่อีกฝ่ายลงมือ เขาก็ไม่รู้สึกถึงความเคลื่อนไหวของหนอนน้ำแข็งเลย
เฮือก...
หรือว่า...
"เฮ้ย, เสี่ยวไป๋จื่อ, แกไปเข้าใจผิดคิดว่าเป็นนายคนนั้นเข้าแล้วรึเปล่า!"
จิ่วเหว่ยแมวที่ได้ยินเสียงดังหวนกลับมา ดวงตาเบิกกว้าง
"ก็ชัดอยู่แล้ว!"
เจียงเสี่ยวไป๋อายจนอยากหาที่มุดหนี
"โจรชั่วช้า แก...แกดูถูกฉัน ฉันฆ่าแกแน่!"
หวงหลิงเยว่กำมือหิมะแน่น ดวงตาแดงก่ำ ร่างอรชรพุ่งเข้าใส่เจียงเสี่ยวไป๋อีกครั้ง
"ขอโทษครับ เข้าใจผิดครับ!"
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มเจื่อน
คราวนี้บังเอิญสุด ๆ จริง ๆ
ท่ามกลางเสียงดังสนั่น เจียงเสี่ยวไป๋อธิบายต่อ "ผมไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ นะครับ!"
ขณะที่เขาพูด เสียงของจิ่วเหว่ยแมวก็ดังขึ้น "เสี่ยวไป๋จื่อ เร็วเข้า มีคนมาเยอะมาก ที่นี่อยู่ต่อไม่ได้แล้ว!"
เจียงเสี่ยวไป๋ก็รู้ตัวแล้วเหมือนกัน ในความเก้อเขิน เขามองไปที่หวงหลิงเยว่ "คุณผู้หญิง ขอโทษนะครับ!"
ทันทีที่สิ้นเสียง มิติก็บิดเบี้ยว ร่างของเขาหายวับไป
หวงหลิงเยว่นิ่งอึ้ง มองไปรอบทิศ ไม่มีใครเลย