วันต่อมา
เจียงเสี่ยวไป๋ลืมตาตื่นแต่เช้าตรู่
ตอนนี้ฟ้ายังไม่ทันสว่างดีนัก สายตามองเห็นเสี่ยวอีที่เข้ามาซุกในอ้อมกอดตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เจียงเสี่ยวไป๋แปลกใจเล็กน้อย
เพราะเสี่ยวอีตื่นแล้ว ดวงตาคู่นั้นกำลังจ้องเขาอยู่
“ตื่นเช้าจัง ทำไมเหรอ?”
น้ำเสียงเจียงเสี่ยวไป๋เจือแปลกใจ
“อืม พี่จะไปเขาในวันนี้ไม่ใช่เหรอ?”
เสียงเสี่ยวอีดังขึ้น
เป็นแค่ประโยคสั้น ๆ ง่าย ๆ แต่ก็สะท้อนความรอบคอบของเสี่ยวอี
เห็นได้ชัดว่าไม่อยากให้ตัวเองเป็นเหตุให้เรื่องของเจียงเสี่ยวไป๋ต้องล่าช้า
ใจของเจียงเสี่ยวไป๋ระลอกคลื่นซัดสาด เอื้อมมือไปขยี้ผมนุ่มของเสี่ยวอีเบา ๆ ยังไม่รีบลุกขึ้น แต่แช่อยู่ในความอบอุ่นนั้นสักพัก
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ทั้งสองถึงปีนลงจากเตียง
เช้าบนภูเขานั้นหนาวเย็น
แต่เจียงเสี่ยวไป๋จับมือเสี่ยวอีไว้ ความอบอุ่นนั้นกวาดล้างความหนาวเย็นทั้งหมดจนสิ้น
เจียงเสี่ยวไป๋ดึงน้ำจากลำธารมารดแปลงสมุนไพรทีหนึ่ง แล้วจูงมือเสี่ยวอีเดินมุ่งไปทางหนึ่ง
ระหว่างนั้น แมวเก้าหางบินลงมาเกาะ
และในชั่วพริบตานั้นเอง พื้นที่ว่างก็กระเพื่อมเป็นคลื่น ร่างของพวกเขาหายวับไป
เขาใน
ลานกว้างใหญ่ถูกจัดตกแต่งไว้แล้ว
โดยเฉพาะตัวอักษร ‘อายุมั่นขวัญยืน’ ตัวใหญ่บนพื้น ดูโดดเด่นมาก
ที่นี่ถูกแบ่งเป็นสามโซน
โซนลงทะเบียนของขวัญ โซนดื่มสังสรรค์ และสุดท้ายโซนงานเลี้ยงฉลองวันเกิด