"มัน..."
หญิงสาวมองแมวเก้าหางร่างมหึมา เปลือกตาปิดลง ตกใจจนสลบไป
แมวเก้าหางชำเลืองมองนางแวบหนึ่ง
อะไรกัน?
มันน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ?
เจียงเสี่ยวไป๋ก็จนใจไม่น้อย มองแมวเก้าหางแล้วว่า "อยู่ดีๆ แกก็โผล่มาได้ไง!"
"เฮ้ย ท่านพ่อได้กลิ่นอสูรแถวนี้เยอะเลยมาดู!"
แมวเก้าหางพูดพลางกวาดตามองรอบๆ ไปที่พวกจิ่งเจี่ยที่นอนหมอบกับพื้น ตัวสั่นเทาอย่างเห็นได้ชัด "เอาไง ให้ข้าจัดการพวกมันไหม?"
"ช่างเถอะ!"
เจียงเสี่ยวไป๋ลังเลนิดหน่อย สุดท้ายก็ส่ายหัว
ตามที่เขาคาดการณ์ไว้ ทั้งสามคนนี้คงทำอะไรสักอย่าง ถึงถูกฝูงจิ่งเจี่ยรุมโจมตี
ไม่อย่างนั้นไม่น่าเป็นแบบนี้
เขาจึงหันไปทางจิ่งเจี่ยตัวที่มีเกล็ดสีม่วงและลายสีแดงบนตัวซึ่งเป็นหัวหน้าฝูง "ไปซะ!"
เสียงเรียบๆ ร่วงลง
จิ่งเจี่ยตัวนั้นหันไปมองสามคนนั้นด้วยแววตาดุร้ายอย่างยิ่ง
แต่เมื่อมองมาเจียงเสี่ยวไป๋ ความดุร้ายก็หายไปสิ้น แสดงความเคารพนบนอบ ส่งเสียงคำรามต่ำ แล้วพุ่งตัวออกไปทันที
จิ่งเจี่ยที่เหลือก็กรูตามออกไปอย่างยิ่งใหญ่
ไม่นานก็หายวับไปในป่าทึบ
เจียงเสี่ยวไป๋ยักไหล่ ถอดแว่นตาออกชั่วคราว
แว่นตาของแมวเก้าหางก็พลันหายไปด้วยในพริบตา
แมวเก้าหางรู้ว่าต้องพักแล้ว จึงย่อตัวเล็กลง แล้วกระโดดขึ้นไปบนไหล่ของเจียงเสี่ยวไป๋
ตอนนั้นโหลวหยางเดินเข้ามา
กลืนน้ำลายลงคอ แขนฟกช้ำเขียวคล้ำเป็นหย่อมๆ
ทั้งหมดเป็นฝีมือการบีบของตัวเองทั้งนั้น
เจียงเสี่ยวไป๋มองโหลวหยาง พลังวิญญาณพลุ่งพล่าน ร่างทั้งสามลอยขึ้น แล้วเคลื่อนไปยังใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง