“เป็นไปได้ยังไง!”
เจียงหยางถึงกับอึ้งไปเล็กน้อย
เขาคิดว่าตัวเองชนะแน่นอนแล้ว
แต่พอได้กลิ่นหอมยานั้นก็รู้ตัวว่าตนแพ้แล้ว
แพ้ยับเยิน
ทั้งตระกูลเจียงถึงกับแตกตื่นพูดคุยกันวุ่นวายในตอนนี้
“ต้องเป็นเพราะเตาหลอมยาของแกแน่นอน!”
หนุ่มคนหนึ่งพูดขึ้นอย่างรวดเร็ว
เจียงเสี่ยวไป๋เงยหน้ามอง ยังไม่ทันได้พูดอะไร เสียงของเจียงหยางก็ดังขึ้นก่อน: “ไม่ต้องมาแก้ตัวแทนฉัน แพ้ก็คือแพ้!”
ในฐานะนักปรุงยา ถึงแม้จะยังเป็นแค่ระดับเริ่มต้น
แต่เขาก็รู้ดีว่าการปรุงยานั้นแทบไม่เกี่ยวกับเตาหลอมยาเลย
เตาหลอมยาเป็นได้แค่ตัวช่วย แต่หลักสำคัญอยู่ที่ตัวนักปรุงยาเอง
ถ้าเจียงเสี่ยวไป๋ปรุงยาไม่เป็น ต่อให้มีเตาหลอมยาดีแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์
แต่ถ้าเจียงเสี่ยวไป๋ฝีมือยอดเยี่ยม ต่อให้เตาหลอมยาแย่แค่ไหน ก็ยังสามารถปรุงยาคุณภาพสูงออกมาได้เหมือนกัน
ดังนั้น ความสามารถของเจียงเสี่ยวไป๋จึงน่ากลัวยิ่งกว่าที่เขาคิดไว้มาก
ยังไงซะ ยาระดับเริ่มต้นที่ได้กลิ่นหอมขนาดนี้ แสดงว่าฤทธิ์ยาแทบไม่สูญเสียเลยใช่ไหม?
“ขอบคุณที่ยอมให้!”
ระหว่างที่เจียงเสี่ยวไป๋พูด เตาหลอมยาจีหลินก็หายไปต่อหน้าเขา
เจียงหยางมองดูแล้วเก็บเตาหลอมยาไป ความรู้สึกชื่นชมมีอยู่ในใจ แต่สีหน้ายังมีแววไม่ยอมแพ้
ไอ้หนูนี่มันเก่งไปหมดทุกอย่างเลยเหรอ?
ไม่รู้ไปเรียนวิชาปรุงยามาจากไหน ถึงได้เก่งขนาดนี้
“ยังมีใครอยากลองอีกไหม?”
เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ดังขึ้น สายตามองไปที่กลุ่มหนุ่มสาวสามสิบกว่าคนนั้น ใบหน้าที่สวมหน้ากากมีรอยยิ้ม
พร้อมกับเสียงถามที่ดังขึ้น เหล่าคนรุ่นใหม่ในที่นั้นกลับไม่มีใครเอ่ยปากอีกเลย