สี่ทุ่มตรง
จวงปินและเมิ่งเซินวางถ้วยชาลงแล้วลุกขึ้นยืน
"เฮ้อ ดึกแล้ว พวกเราต้องกลับแล้ว!"
เสียงของจวงปินดังขึ้น สายตามองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ "เสี่ยวไป๋ นายมีความรู้กว้างขวาง ถ้ามีเวลา อยากจะหาเวลาสักสองสามวันมาคุยกันให้เต็มที่เลย!"
"ใช่แล้ว ตอนนี้ก็สี่ทุ่มโดยไม่รู้ตัว!"
เมิ่งเซินก็ลุกขึ้นเช่นกัน "แต่เวลาผ่านไปเร็วจริง ๆ ปีแล้วปีเล่า ก็แก่ขึ้นเรื่อย ๆ!"
"มา เสี่ยวจวง พยุงฉันออกไปหน่อย!"
"ไปให้พ้น!" จวงปินถลึงตาใส่เมิ่งเซิน ตาแก่นี่หน้าด้านจริง ๆ
แต่หลังจากพูดจบ ทั้งสามคนก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้
เจียงเสี่ยวไป๋มองดูอยู่ตรงนั้น ในดวงตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
ที่จริงเขาค่อนข้างอิจฉาชีวิตวัยชราของทั้งสามคน
ความสนใจยังคงอยู่ ไม่เคยถูกกลบฝัง...
"ท่านหาน ตัวหนังสือที่เสี่ยวไป๋เพิ่งเขียนไป อย่าเพิ่งรีบใส่กรอบนะ ให้คนคัดลอกมาสักสองชุด!"
สายตาของจวงปินมองไปที่หานจื่อฟู่ "ต้นฉบับไม่ให้เรา แบบคัดลอกก็ยังพอได้ใช่ไหม!"
"ใช่แล้ว จำไว้ว่าต้องหาช่างคัดลอกฝีมือดี ๆ นะ!" เมิ่งเซินก็พูดขึ้นข้าง ๆ
พวกเขาชอบม้วนตัวอักษรที่เขียนเกี่ยวกับชานั่นจริง ๆ
ลายมือห้าแบบ เปลี่ยนแปลงไปภายในหนึ่งลายมือ
สุดยอดแห่งสุดยอด เป็นของล้ำค่าแท้ ๆ
หานจื่อฟู่หัวเราะอย่างร่าเริง "ได้ แต่พวกนายกลับไปก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันจัดการคัดลอกให้ และใส่กรอบให้เรียบร้อยแล้วค่อยส่งไปให้!"
"โอเค งั้นพวกเราไปก่อนนะ!"