ค่ำคืนของสำนักศักดิ์สิทธิ์งดงามเช่นเคย
เจียงเสี่ยวไป๋ยืนอยู่บนยอดเขาที่ซูจิ้นหยูเคยนั่งปิดด่าน มองไปยังหมู่ดาวที่อยู่ไกลลิบ
ขณะนั้น พื้นที่ว่างข้างกายเกิดระลอกคลื่นขึ้น ร่างหนึ่งปรากฏกายอยู่ข้างกายเขา
ร่างนั้นค่อย ๆ จับมือของเจียงเสี่ยวไป๋ไว้ แล้วเอาศีรษะพิงลงบนไหล่ของเจียงเสี่ยวไป๋
เจียงเสี่ยวไป๋หันข้างมองครู่หนึ่ง แล้วดึงมือของตัวเองออก ก่อนจะโอบรอบเอวอันนุ่มนวลนั้น และอีกมือหนึ่งก็วางลงบนท้องของร่างนั้นโดยไม่รู้ตัว
ในความสัมผัสอันละเอียดอ่อน สีหน้าของเขาอ่อนโยนลง
เขาสัมผัสได้ถึงชีวิตน้อย ๆ ที่เต็มไปด้วยพลังชีวิตอยู่ภายในนั้น
“เสี่ยวไป๋ เตรียมตัวจะไปนอกโลกเมื่อไหร่?”
เสียงของซูจิ้นหยูดังขึ้น แผ่วเบานุ่มนวล
มีเพียงตอนที่เผชิญหน้ากับเจียงเสี่ยวไป๋เท่านั้น เธอถึงจะแสดงด้านแบบนี้ออกมา
เจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินแล้ว กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง เสียงของซูจิ้นหยูก็ดังขึ้นก่อน “พรุ่งนี้ล่ะ!”
พูดจบ เสียงของซูจิ้นหยูหยุดไปครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ “พรุ่งนี้ ไปคนเดียว!”
“หา?”
เจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินแล้วสีหน้าตกใจ
เมื่อก่อนซูจิ้นหยูบอกว่าจะไปเป็นเพื่อนเขานี่นา
“ล้อเล่นน่า!”
ซูจิ้นหยูมองท่าทางของเจียงเสี่ยวไป๋ แล้วเม้มริมฝีปากแดงยิ้มบาง ๆ “พรุ่งนี้ พวกเราทุกคนไปนอกโลกด้วยกันดีกว่า!”
เธอมองออกว่า ไม่ว่าหยวนหยุน เจียงเกอ หรือเสี่ยวอี
แม้แต่หวงหลิงเยว่ก็ยัง ต่างก็อยากรู้อยากเห็นเรื่องนอกโลกกันทั้งนั้น
ในเมื่อมีโอกาสแบบนี้ ก็ออกไปเที่ยวด้วยกันเสียหน่อยก็ไม่เสียหายอะไร