“ฉันเอง มาคุยกันหน่อยไหม”
เสียงในโทรศัพท์อีกฝั่งหนึ่ง ยิ้มเยาะหนักขึ้น
“ไว้ก่อนแล้วกัน ตอนนี้ไม่มีอารมณ์!”
หลินป๋อพูดสั้น ๆ หนึ่งประโยค เพิ่งจะตัดสาย เสียงของพานจิ้งก็ดังขึ้น: “แล้วถ้าเป็นเรื่องเกี่ยวกับพี่สาวลูกพี่ลูกน้องไป่หยุนของนายล่ะ?”
หลินป๋อหรี่ตาลงเล็กน้อย สุดท้ายพูดว่า: “ที่อยู่…”
……
ค่ำดึก หลังจากหวังเชี่ยนเชี่ยนกับหลู่เสี่ยวหยู่ออกไปแล้ว หลินซืออวิ๋นหยิบบัตรใบหนึ่งออกมาจากตัว ส่งให้เจียงเสี่ยวไป๋
“ทำอะไร จะเลี้ยงฉันเหรอ?” เจียงเสี่ยวไป๋เลิกคิ้ว
หลินซืออวิ๋นชะงักไป ใบหน้างามแดงระเรื่อ: “ใช่จ่ะ เอาหรือเปล่า?”
“เอา!”
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าหนักแน่น รับบัตรมา
บัตรสวยงามมาก ตอนนี้เจียงเสี่ยวไป๋อดสงสัยไม่ได้: “บัตรอะไร?”
“บัตรธนาคาร!”
หลินซืออวิ๋นพูดพลางซุกตัวเข้ามาในอ้อมกอดของเจียงเสี่ยวไป๋: “บัตรนี้ ตอนนี้รายได้เข้าวันละเกินร้อยล้าน!”
ตอนนี้กำลังอยู่ในช่วงพีคของการซื้อแฟรนไชส์ รายได้เข้าก็เพิ่มขึ้นทุกวัน
“แต่… อีกสักพัก น่าจะลดลงบ้าง!” หลินซืออวิ๋นเสริมอีกประโยค
การซื้อแฟรนไชส์มีช่วงพีคก็ต้องมีช่วงขาลง
“เอ่อ…”
เจียงเสี่ยวไป๋นิ่งไป สีหน้าประหลาดใจ หลังจากนั้นยื่นบัตรคืนให้หลินซืออวิ๋น: “เธอเก็บไว้เองเถอะ ฉันเป็นคนจัดการเงินไม่เก่ง แถม… เธอหมุนเวียนการเงินต้องใช้เงิน ไม่ต้องให้ฉันหรอก!”
“ฉันมีบัตรรองอยู่ใบนึง!”
หลินซืออวิ๋นหน้าตาเต็มไปด้วยความอ่อนหวาน หยิบบัตรอีกใบออกมาจากตัว: “ใช้เงินในบัตรหลักได้ถึงห้าสิบเปอร์เซ็นต์ พอสำหรับฉันแล้ว!”