เมื่อมาถึงห้องครัว ก็เห็นเจียงเสี่ยวไป๋ยังวุ่นวายอยู่ในนั้น
“รออีกสักพักก็กินข้าวได้แล้ว!”
เจียงเสี่ยวไป๋หันกลับมามองกงซินเยว่ รอยยิ้มผุดขึ้น
“อืม!”
กงซินเยว่พยักหน้าเล็กน้อย
“เดินไหวไหม?” เจียงเสี่ยวไป๋ถาม
“ไหวสิ!”
กงซินเยว่กัดฟันถลึงตาใส่เจียงเสี่ยวไป๋แล้วเดินออกไป
เจียงเสี่ยวไป๋มองพลางยิ้มขำ
สิบกว่านาทีต่อมา เมื่อทั้งสองนั่งกินข้าวในห้องอาหาร ถึงจะไม่ค่อยได้คุยกัน แต่บรรยากาศก็ดูกลมเกลียวกว่าก่อนหน้านี้
กินข้าวเสร็จ เจียงเสี่ยวไป๋ก็เงยหน้าขึ้นมามองกงซินเยว่แล้วพูดว่า “ว่าแต่…ลูกเราจะตั้งชื่ออะไรดี?”
กงซินเยว่ฟังแล้วหน้าแดงก่ำ กัดฟันถลึงตาใส่ “กินข้าวยังปิดปากแกไม่ได้เลยหรือไง!”
เจียงเสี่ยวไป๋เห็นท่าทางของกงซินเยว่ ก็รู้สึกว่าเธอช่างน่ารัก
หลังอาหาร กงซินเยว่กำลังจะเก็บโต๊ะ เจียงเสี่ยวไป๋ก็ผลักเธอออกมาแล้วพูดว่า “สถานการณ์เธอพิเศษนะ ฉันจัดการเอง…”
สถานการณ์พิเศษ?
กงซินเยว่สงสัยอีกครั้ง ก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้ จึงยื่นมือหิมะออกมาบีบเจียงเสี่ยวไป๋เบา ๆ “ถ้าพูดจาเพ้อเจ้ออีก ระวังฉันจะต่อยแกนะ!”
เจียงเสี่ยวไป๋หัวเราะแหะ ๆ
ไม่รู้ทำไม ตอนนี้เขาชอบแกล้งผู้หญิงคนนี้มาก