หืม?
เจียงเสี่ยวไป๋พลิกตัวกลับไปมอง แล้วก็เห็นร่างสองคนเดินขึ้นมา
ก็คือจื่อหยวนกับชายหนุ่มที่มาด้วยกันนั่นแหละ
พอขึ้นมาถึง จื่อหยวนมองไปทางเจียงเสี่ยวไป๋อย่างเรียบ ๆ แต่ชายข้าง ๆ ที่มองมาที่เจียงเสี่ยวไป๋นั้นเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า และในจังหวะที่เจตนาฆ่าแผ่ซ่าน กลับมีแววหวั่นเกรงปนอยู่ด้วย
ความหวั่นเกรงนั้นย่อมมาจากการกระทำของเจียงเสี่ยวไป๋ตอนอยู่ภายนอก
แค่งอนิ้วก็ทำลายม่านปิดกั้นที่จื่อหยวนตั้งเอาไว้อย่างยากลำบากได้
ภาพตอนนั้นในหัวก็ยังคงชัดเจนจนถึงทุกวันนี้
“ที่นี่ยังเป็นสุสานภายนอกอยู่เหรอ?”
เจียงเสี่ยวไป๋มองไปที่จื่อหยวนด้วยความประหลาดใจ
“อืม!”
จื่อหยวนเอ่ยขึ้น “ข้ามที่นี่ไปได้ ถึงจะเข้าสู่ดินแดนทรุดอย่างแท้จริง!”
ว่าแล้วก็มองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ “แต่จะข้ามที่นี่ไปได้ ต้องนอนลงในโลงศพหินเหล่านั้น!”
เสียงของจื่อหยวนจางหายลง สีหน้าของเซี่ยวจย่งจย่งที่ยืนข้าง ๆ ก็เปลี่ยนไป
ถ้าพูดตามนี้ แปลว่าภรรยาของเขาอยู่ในดินแดนทรุดงั้นเหรอ?
ดินแดนทรุดอันตรายแค่ไหน เขารู้ดี
ผ่านมานานขนาดนี้ ไม่ใช่ว่าภรรยาของเขา…
“ทุกอย่างมีข้อยกเว้นเสมอ คิดไปในแง่ดี ๆ เถอะ!”
เจียงเสี่ยวไป๋ยกมือขึ้นตบบ่าเซี่ยวจย่งจย่งเบา ๆ หนึ่งครั้ง
เขาเข้าใจความรู้สึกของเซี่ยวจย่งจย่งดี
เซี่ยวจย่งจย่งพยักหน้า แต่ใบหน้าก็ยังคงเคร่งเครียดเป็นห่วงอยู่ดี
“ทำไมต้องบอกข้อมูลพวกนี้กับฉัน?” เจียงเสี่ยวไป๋เงยหน้ามองไปที่จื่อหยวน