เงาสลับของไฟถนนนอกหน้าต่างวิ่งผ่านกระจกรถอย่างรวดเร็ว
บรรยากาศในรถชวนให้รู้สึกแปลกๆ ทั้งที่เปิดเครื่องทำความร้อนกลับรู้สึกหนาวๆ ประหลาด
สิงมั่วสีหน้าเรียบเฉย ใช้มือข้างหนึ่งหนุนคาง หันมองซูซินข้างๆ เป็นระยะ
เธอนอนไม่เป็นสุข เหมือนปลาน้อยที่ถูกโยนขึ้นฝั่ง พลิกไปมาบนเบาะ
บางครั้งไหล่ก็กระตุกเบาๆ ปากก็พึมพำอะไรบางอย่างไม่ชัด สิงมั่วจับได้เพียงไม่กี่เสียงที่ขาดๆ วิ่นๆ
ลมหายใจของเธอมีกลิ่นเหล้า แต่ไม่ฉุน กลับปนหวานบางๆ เหมือนกลิ่นท้ายของไวน์ผลไม้
เขายื่นมือไปหยิบน้ำเปล่าบนเบาะหน้า ตั้งใจจะให้เธอจิบคลายคอ พอเอนตัวเข้าไปใกล้ จู่ๆ ซูซินก็เงยหน้าขึ้นอย่างรุนแรง ตายังคงปิดสนิท วินาทีถัดมาเสียงตะโกนก้องก็ดังออกมาอย่างมีพลัง
"เจ้าปีศาจ! หนีไปไหน!"
ยังไม่ทันที่สิงมั่วจะตั้งตัว ฝ่ามือก็เหวี่ยงมาอย่างรวดเร็วและรุนแรง
"ปั๊ด!"
เสียงดังชัดเจน โดดเด่นแปลกหูในรถที่เงียบสงัด
ความรู้สึกร้อนผ่าวแล่นขึ้นมาบนแก้ม
สิงมั่วนิ่งไปสองสามวินาที จากนั้นจึงหลับตาลง หายใจเข้าลึกๆ ระงับไฟโกรธที่พุ่งพล่านในใจ เอียงคอมองซูซินที่ยังพึมพำไม่หยุด
ริมฝีปากของเธอขยับเปิดปิด มือชกไปข้างหน้าอย่างไร้ทิศทาง ราวกับกำลังต่อสู้กับผีร้ายอะไรสักอย่างในความฝัน
มุมปากของเขากระตุกเล็กน้อย
ทำอะไรไม่ได้
กับเธอน่ะ ทำอะไรไม่ได้จริงๆ
เซียงเจ๋อที่นั่งอยู่ตำแหน่งคนขับสังเกตสีหน้าของเขาจากกระจกหลัง เห็นว่าไม่มีทีท่าโกรธ