ซูซินพูดไม่ออก กดขมับเบาๆ
"โอ้...ขอบใจนะ...แล้วรบกวนด้วยล่ะ ฉันไปทำงานก่อน..."
พูดจบ เธอก็หันไปหยิบกระเป๋า เดินไปที่ประตู
"เพิ่งจะกี่โมง? ไปทำงานอะไร?" สิงมั่วเดินเข้ามา โยนกระเป๋าในมือเธอกลับไปที่โซฟา: "กินข้าวเช้าก่อน เสร็จแล้วเดี๋ยวฉันไปส่ง เผื่อทาง ฉันต้องไปบริษัทสิง"
ซูซินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง คิดว่ามีรถฟรีนั่งก็ดีกว่ารถไฟใต้ดินแออัด เอาเถอะ
"ก็ได้..."
สิงมั่วชี้ไปที่โต๊ะอาหาร: "ไปกินข้าวเช้า เสร็จแล้วไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ฉันให้เซียงเจ๋อส่งชุดใหม่มาให้แล้ว"
ซูซินขมวดคิ้ว: "ทำไมต้องเปลี่ยนเสื้อผ้า?"
"กลิ่นเหล้าเต็มตัว เธอจะใส่เสื้อเหม็นๆ ไปทำงานงั้นเหรอ?"
ซูซินเม้มริมฝีปาก เอียงหัว: "เสื้อผ้า...ต้องจ่ายเงินไหม? ฟรีไหม?"
"ฟรี" เออ เอาอยู่
"ดีเลย! ตาตี่ใจดีจัง!" พูดจบ เธอก็หันหลังเดินกระโดดไปที่โต๊ะอาหารอย่างร่าเริง
บนโต๊ะมีโจ๊ก น้ำแก้แฮงก์ และกับข้าวเล็กๆ หลายอย่าง ดูอุดมสมบูรณ์มาก
"ไม่กินเหรอ?"
"ไม่กิน"
ซูซินไม่สนใจเขา นั่งลงกินข้าวเช้าคนเดียว
แต่สังเกตเห็นสิงมั่วยังห่อผ้าเช็ดตัว เดินไปเดินมาอยู่ตรงหน้าเธอ บางทีก็เดินไปรับโทรศัพท์ที่หน้าต่าง บางทีก็หาของที่ชั้นหนังสือ
ซูซินทนไม่ไหว มองไปที่ผู้ชายไร้ยางอายคนนี้: "ตาตี่ นายทำอะไรเนี่ย? อวดหน้าอกเรอะ? รีบไปใส่เสื้อผ้าเถอะ"
สิงมั่วน้ำเสียงเรียบเฉย: "ฉันไม่ได้ให้เธอดู บ้านตัวเอง จะใส่ยังไงก็ได้"
"..." ซูซินพูดไม่ออก ได้แต่ก้มหน้ากินโจ๊กต่อ พึมพำเบาๆ: "งั้นก็ตามใจนายสิ...นายจะแก้ผ้าก็ไม่เห็นเป็นไร คนเสียเปรียบก็ไม่ใช่ฉัน..."