ในความมืดยามค่ำคืน แสงไฟจากปลายบุหรี่ส่องสว่างเด่นชัด
ผ่านไปครู่หนึ่ง สิงมั่วจึงเอ่ยเสียงเบา "ไปต่างประเทศ...เมื่อไหร่จะกลับ?"
"แล้วแต่สถานการณ์" สิงอวี้ดับบุหรี่ที่เหลืออยู่ครึ่งมวนลง มองไปทางเขา "หายดีก็รีบกลับมา ถ้าหายไม่ดี...ก็คงต้องกลับมาตัดขาเธอไปปลูกถ่ายให้ฉัน ยังไงก็เป็นฝีมือเธอตอนนั้นเอง ควรต้องรับผิดชอบ"
สิงมั่ว "เธอตลกมาก"
สิงอวี้เชิดคางขึ้น ยิ้มบาง ๆ
จากนั้นก็พูดเรื่องจริงจัง "สิงมั่ว ฉันไปแล้ว กิจการตระกูลสิงทั้งหมดจะมอบให้เธอดูแลเต็มตัว ต่อให้กลับมาในภายหลัง ฉันก็จะโฟกัสแค่อู่หลุนอย่างเดียว ถือว่าเห็นแก่หน้าคุณยาย ช่วยดูแลให้มากหน่อย ลำบากเธอแล้ว"
"ถ้าเธอไม่ชอบหน้าสิงจงหัว ก็กลับไปให้น้อย ๆ ถ้าเขาทำให้เธอไม่สบายใจ ก็บอกพี่ใหญ่ พี่จะจัดการเขาให้เอง"
สิงมั่วทนไม่ไหว "ได้โปรดอย่าเอ็นดูฉันเลย ผู้ชายด้วยกัน ฟังแล้วน่าขยะแขยง"
"ขยะแขยงเหรอ? อดทนไว้"
สิงมั่ว "..."
"อีกอย่าง หวังว่าพอเรากลับมา ซูซินจะกลายเป็นน้องสะใภ้ของฉันแล้ว" สิงอวี้ตบไหล่เขา ให้กำลังใจ "สู้ ๆ นะ ขอให้ประสบความสำเร็จเร็ว ๆ ถ้าจีบไม่เป็นจริง ๆ ก็โทรมาปรึกษาฉันได้ เรื่องจีบคนนี่ฉันมีประสบการณ์มากมาย"
สิงมั่วยังไม่ทันพูด อวี้ซวินที่อยู่ข้าง ๆ อาเจียนเสร็จก็โซเซเข้ามาใกล้
พูดด้วยสายตาที่เริ่มเลือนลางเพราะเมา "จีบคนเหรอ? ซีง...ตอนนั้นเธอ...จีบหลินเหยียน...ฉัน...ฉันเคยส่งหนังสือยุทธศาสตร์ให้เธอเล่มหนึ่งนะ! เธอ...เธอสามารถสืบทอดให้ตาเล็ก ๆ ได้..."
สิงมั่วกัดฟัน "ใครให้เธอเรียกฉันว่าตาเล็ก ๆ?"
สิงอวี้เสริม "ใช่ ๆ เอาไว้อีกา มีแค่ซูซินคนเดียวที่เรียกได้"
อวี้ซวินเมามาก ยืนแกว่งไปมาอยู่กับที่ หลับตาลงเกือบล้ม
สิงมั่วรีบยื่นมือไปดึงเขาไว้โดยสัญชาตญาณ อวี้ซวินสะดุ้งเฮือก ลืมตาขึ้นมาส่งยิ้มหวานให้สิงมั่ว