อากาศในเดือนเมษายนเริ่มอุ่นขึ้นเรื่อยๆ
เวลาผ่านไปเกือบสองเดือนแล้วตั้งแต่หลินเหยียนไปต่างประเทศ
ซูซินเพิ่งวางสายจากหลินเหยียน รู้ว่าเธอยังไม่กลับมาในเร็วๆ นี้ อารมณ์ห่อเหี่ยวอยู่พอสมควร
ตอนนั้นเอง จูเจี๋ย เพื่อนร่วมงานที่กินข้าวด้วยกันเป็นประจำ ก็เดินมาหาที่โต๊ะทำงานของเธอ: “ซูซู อีกห้าสิบสี่วินาทีก็เลิกงานแล้ว!”
พอได้ยินคำว่าเลิกงาน ซูซินก็กลับมาสดชื่นทันที
ยิ้มถามจูเจี๋ย: “วันนี้เที่ยงไปหาอะไรกินดี?”
“ตรงข้ามบริษัทเปิดร้านอาหารไทยใหม่ ฉันเพิ่งซื้อคูปองชุดคู่มา ลดแล้วถูกมาก มีต้มยำกุ้งกับข้าวผัดสับปะรดด้วย ลองไหม?”
ช่วงนี้ซูซินอยากกินรสเปรี้ยวเผ็ดพอดี รีบเก็บเอกสารบนโต๊ะใส่ลิ้นชัก หยิบเสื้อคลุมที่พาดพนักเก้าอี้: “ไป! เติมท้องกัน”
ทั้งสองคนออกจากงานตรงเวลาเดินเข้าลิฟต์ ซูซินกวาดตามองจูเจี๋ยแวบหนึ่ง แล้วพูดหยอก: “จูเจี๋ย แฟนเธอล่ะ? ปกติเวลานี้เขาต้องมารับเธอที่ข้างล่างเพื่อกินข้าวไม่ใช่เหรอ? ทำไมวันนี้ถึงชวนฉันล่ะ?”
พอพูดถึงแฟน จูเจี๋ยก็โบกมือ: “เลิกกันอาทิตย์ที่แล้ว”
“เลิกจริงหรือเลิกเล่น?”
“จริงสิ”
“ไม่เศร้าเหรอ?”
“เศร้าอะไร?” จูเจี๋ยยักไหล่ไม่ใส่ใจ: “ฉันโสด ฉันภูมิใจ ฉันช่วยชาติประหยัดถุงยาง! โสดมันวิเศษสุด!”
ซูซิน: “คิดได้สูงส่งมาก! จูน้อย!”
จูเจี๋ยชนไหล่เธอ แล้วเริ่มซุบซิบ: “เฮ้ ซูซู พูดจริงเถอะ เธอไม่มองเจียงอวี่เลยจริงๆ เหรอ? ผู้ชายคนนั้นตามจีบเธอนานแล้วนะ ฉันว่าเขาเป็นคนดี ขยันและละเอียดอ่อน ไม่คิดลองดูบ้างจริงๆ เหรอ?”
ซูซิน: “เขาเป็นคนดีก็จริง แต่ไม่มีทาง รู้สึกไม่ถูกใจ”