สิงมั่วไม่ยอมปล่อยมือ กลับยิ่งกำแน่นขึ้น
ซูซินก้มหน้ามองมือที่ถูกเขาจับไว้ ขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่แปลกที่กลับไม่ดิ้นรนอีกต่อไป
ปล่อยให้เขาจูงไปตามใจ
จนกระทั่งกลับขึ้นรถได้ ซูซินจึงเอ่ยขึ้น: "ตาตี่ จะไปไหน? ภารกิจฉันเสร็จแล้วนะ"
สิงมั่วนั่งไขว่ห้าง ปลายนิ้วเคาะเข่า: "เลี้ยงข้าวฉันหน่อย"
"ตอนนี้เหรอ?"
"อืม เธอไม่ใช่พูดหรือไงว่า ซอยบ้านเธอมีร้านก๋วยเตี๋ยวเนื้อแกะอร่อยนัก จะเลี้ยงฉัน"
"เลี้ยงข้าวเธอไม่มีปัญหา แต่เราพึ่งกินข้าวกันมาไม่ใช่เหรอ? เธอยังกินไหวอีกเหรอ?"
สิงมั่วเอนหลังพิงเบาะ หันข้างอย่างเกียจคร้าน: "บางคนกินอาหารฝรั่งไม่ลง เห็นท่าทางฝืนกินเต็มที เราไปกินอะไรที่มันเรียบง่ายๆ กันดีกว่า"
ซูซินใช้เวลาสองสามวินาทีกว่าจะเข้าใจความหมาย แล้วก็ขยับก้นเข้าไปใกล้เขา ลืมตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า ครู่ใหญ่ถึงได้พูดอ้ำอึ้ง
"ตาตี่... เธอไม่ใช่คิดว่าฉันยังกินไม่อิ่ม... ถึงได้..."
สิงมั่วพูดต่อ: "คือฉันกินไม่อิ่ม"
"จริงเหรอ?" ซูซินรู้สึกใจไม่ดีเป็นพิลึก เอามือถูเข่าอย่างครุ่นคิด: "ตาตี่... เธอ... เธออย่ามาหลอกฉันนะ..."
สิงมั่วใช้ปลายนิ้วแตะปลายจมูกเธอ ยิ้มไม่ยิ้ม: "ฉันจะหลอกเธออะไร?"
ซูซินหันหน้าหนี ตบมือเขาออก: "ห้ามมาแตะจมูกฉันอีก! ฉันไม่ใช่ตัวบ่าง!"
สิงมั่วอดใจไม่ได้ จะแกล้งต่อ ยื่นมือไปกดปลายจมูกเธออีก: "ก็จะแตะ รับ-เธอ-มา-ซะ"
ดูงักจ้ายมากไปแล้ว
ยังมารับเธออีก...
"ตาตี่" ซูซินเลียนเสียงเขา: "เธอ-ช่าง-เด็ก-จริงๆ"
สิงมั่วส่งเสียงทุ้มต่ำ: "เธอไม่โตเป็นผู้ใหญ่ ฉันก็ต้องเด็กไปด้วยสิ"