ระหว่างทางกลับบ้าน สิงมั่วไม่พูดอะไรสักคำ
เขาปลดกระจกรถลงเล็กน้อย เสียงลมที่พัดผ่านนอกหน้าต่างรบกวนความเงียบสงบในรถ
ไฟถนนดับไปทีละดวง แสงเงาทอดผ่านใบหน้าด้านข้างของเขา เน้นกรามที่แข็งกระด้าง
ซูซินรู้ได้ทันทีว่าเขากำลังหงุดหงิด
เธอพิงเบาะ สายตาเผลอมองไปทางเขาโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะหันไปมองนอกหน้าต่าง
เอาเถอะ เงียบไว้ดีที่สุด
ครึ่งชั่วโมงต่อมา จนกระทั่งรถจอดที่หน้าประตูหมู่บ้านของเธอ สิงมั่วจึงเอ่ยเสียงเบา
"เอาโทรศัพท์ออกมา"
ซูซินไม่ได้ถาม หยิบโทรศัพท์ออกมา: "มีอะไรเหรอ?"
สิงมั่วเหลือบมองเธอ น้ำเสียงที่เหนื่อยหน่ายแต่แฝงด้วยความเอ็นดู: "ฉันไม่รู้หรือว่าตลอดทางเธอคิดอะไรอยู่ เรื่องเล็กๆ น้อยๆ เขียนไว้บนหน้าหมดแล้ว เปิดรหัสรับเงินสิ"
ซูซินเพิ่งจะรู้สึกตัว มุมปากอดไม่ได้ที่จะยกขึ้น แต่ก็พยายามกลั้นไว้ เปิดรหัสรับเงินยื่นให้เขา แล้วยังไม่ลืมที่จะเอ่ยปากชมเขาด้วยคำพูดหวานๆ
"ตาตี่ไม่ขี้โกง เก่งมาก!"
"เสแสร้ง"
เสียงแจ้งเตือนการโอนเงินดังขึ้นอย่างรวดเร็ว เธอก้มลงมอง
หืม? แค่หนึ่งหมื่น
กำลังจะเอ่ยปากถาม เสียงของสิงมั่วก็ดังขึ้นก่อน: "ผ่อนชำระ ยังขาดเธออีกสี่หมื่น ดูอารมณ์ฉันก่อนจะให้ทีหลัง"
ยังคงขี้โกงเหมือนเดิม
"ก็ได้..." ซูซินเห็นเขาอารมณ์ไม่ดี เลยไม่ก่อเรื่อง: "งั้นฉันไปก่อนนะ ขอบคุณที่ส่งกลับ"
พูดจบ เธอผลักประตูรถเตรียมลง แต่มือยังไม่ทันแตะลูกบิดประตู สิงมั่วก็เรียกเธอไว้: "เดี๋ยวก่อน"