“จริงเหรอ!”
เย่ฝานชิงพูดอย่างตื่นเต้น
เดิมทีเธอแทบไม่เหลือความหวังแล้ว ไม่คิดว่าสถานการณ์จะพลิกผัน ช่างคอนนาผู้อาวุโสตกลงเสียได้
อย่างนี้เธอก็ไม่ต้องเสียเวลาไปหาช่างอีกคนที่อยู่ห่างออกไปสามถนน
ช่างคอนนาผู้อาวุโสกล่าว “อืม... ผมแค่บอกว่าจะไปดูสภาพบ้านคุณก่อน แล้ววางแผนคร่าว ๆ แต่ที่คุณบอกว่าจะให้เสร็จวันนี้น่ะ...”
เขาโบกมือ “เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด”
“เงินไม่ใช่ปัญหา ฉันจ่ายเพิ่มก็ได้!”
เย่ฝานชิงรีบแสดงความจริงใจต่อช่างคอนนาผู้อาวุโสทันที
ช่างคอนนาผู้อาวุโสกล่าวว่า “ไม่ใช่ปัญหาเรื่องเงิน แต่เป็นเรื่องวัสดุที่ต้องสั่งจองจากโรงงาน เมืองเล็กของเราไม่มีโรงงานเหล็ก โรงงานเหล็กที่ใกล้ที่สุดก็อยู่ห่างออกไปสองเมืองเล็ก ต่อให้ผมสั่งเหล็กจำนวนหนึ่งจากโรงงานตอนนี้ อย่างเร็วที่สุดก็ต้องรอถึงเย็นกว่าจะส่งมาถึง”
เมื่อได้ยินข่าวนี้ อารมณ์ของเย่ฝานชิงก็หม่นลง
ไม่มีเหล็ก...
ช่างเถอะ แค่คืนเดียวเอง เธอทนไหว
แต่เธอต้องการคำตอบชัด ๆ ว่าจะซ่อมเสร็จเมื่อไหร่
“ถ้าอย่างนั้นจะซ่อมเสร็จก่อนคืนพรุ่งนี้ไหม”
ช่างคอนนาผู้อาวุโสครุ่นคิด “ต้องดูปริมาณงานก่อนถึงจะตัดสินได้ พูดลอย ๆ แบบนี้ ผมรับประกันไม่ได้”
เย่ฝานชิงรอไม่ไหวแล้ว “งั้นตอนนี้เราไปสำรวจหน้างานที่บ้านฉันกันเลย”
ระเบียงบ้านของเย่ฝานชิงกว้างมาก ขนาดเท่ากับห้องนอนครึ่งห้อง
บนระเบียงมีชุดโต๊ะเก้าอี้หวายหนึ่งชุดกับชิงช้าไม้หนึ่งตัว ทั้งยังปลูกต้นไม้ไว้มากมาย ส่วนใหญ่เป็นผัก
ตอนที่เธอเช่าบ้านหลังนี้ เหตุผลสำคัญส่วนหนึ่งก็เพราะระเบียงที่กว้างขวางนี่แหละ
ช่างคอนนาผู้อาวุโสเดินสำรวจชั้นล่างรอบหนึ่ง จากนั้นก็ขึ้นไปวัดและร่างแบบบนระเบียง คิ้วขมวดเป็นระยะ
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
เขาลุกขึ้นกล่าวว่า “คุณฝานชิง ระเบียงบ้านคุณใหญ่เกินไป ถ้าจะทำตาข่ายกันขโมยให้สวยงาม อย่างน้อยต้องใช้เวลาสิบวัน”
สิบวัน
นานเกินไป เธอรอไม่ไหวหรอก
เย่ฝานชิงถามต่อ “ถ้าไม่เน้นความสวย แค่ทำกรอบล้อมระเบียงไว้ ต้องใช้เวลาเท่าไหร่”
ช่างคอนนาผู้อาวุโสตกใจจนหนวดกระดก สีหน้าประหลาดใจ
“โอ้ พระเจ้า จะไม่เน้นความสวยไม่ได้หรอก คุณลืมไปแล้วหรือว่าเทศบาลออกกฎข้อหนึ่งไว้โดยเฉพาะ สิ่งก่อสร้างใด ๆ ที่ทำให้ทัศนียภาพของเมืองเสียหายถือเป็นสิ่งปลูกสร้างผิดกฎหมาย หากถูกพบเข้า ทีมบังคับใช้กฎหมายจะมารื้อถอนทันที แบบนั้นคุณก็เสียแรงเปล่า แถมยังต้องโดนปรับอีก”
บ้าจริง
เธอดันลืมไปว่ามีกฎข้อนี้ด้วย!
เย่ฝานชิงหงุดหงิดสุดขีด จนอยากทำเค้กทีเดียวร้อยชิ้นเพื่อระบายความโกรธ
แต่โมโหไปก็แก้ปัญหาอะไรไม่ได้
ใจเย็นไว้
เย่ฝานชิงนั่งลงบนเก้าอี้ จิบชารสขมไปอึกหนึ่ง ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนถามว่า
“ลดระยะเวลาก่อสร้างให้สั้นลงอีกได้ไหม”
ช่างคอนนาผู้อาวุโสลูบหนวดไม่หยุด สีหน้าลำบากใจ “คุณฝานชิงก็รู้นี่ ผมอายุมากแล้ว หลายครั้งก็ทำอะไรไม่ไหว...”
“ผม! ผมทำได้ครับ!”
ลีเอียนรีบร้อนก้าวออกมาพูด
เมื่อเห็นเย่ฝานชิงกับบิดาของตนหันมามองพร้อมกัน
แก้มของลีเอียนก็แดงระเรื่อ เขาพูดตะกุกตะกักว่า “ผะ...ผมหมายถึงว่าย่นระยะเวลาทำงานได้ครับ บิดาอายุมากแล้วเลยทำอะไรไม่ไหว แต่ผมแรงเยอะ ร่างกายแข็งแรงอย่างกับวัว งานที่บิดาทำไม่ไหว ผมทำได้หมดครับ!”
“คุณฝานชิงวางใจได้ครับ ผมกับบิดาจะช่วยกันทำ อย่างมากก็ห้าวัน... ใช่ครับ! ห้าวัน แค่ห้าวันก็ทำตาข่ายกันขโมยเสร็จ แถมยังสวยงามประณีตด้วยครับ!”
ดวงตาของเย่ฝานชิงเป็นประกาย “จริงเหรอ ลีเอียน”
ลีเอียนตบอกตัวเอง “รับประกันว่าเป็นเรื่องจริงครับ!”
พอได้ยินคำโอ้อวดอย่างไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำของเขา ช่างคอนนาผู้อาวุโสก็โกรธจนถลึงตาเป่าหนวด
“ไอ้เด็กเหลือขอ แกรู้หรือเปล่าว่างานมันมากแค่ไหน ถึงกล้ารับปากส่งเดชแบบนั้น?!”
ต่อให้ช่างคอนนาผู้อาวุโสอายุน้อยลงยี่สิบปี เขาก็ยังไม่กล้ารับประกันว่าจะทำไหว แล้วลีเอียนที่เพิ่งเริ่มเรียนรู้งานช่างได้ไม่นานจะทำไหวหรือ
ลีเอียนทำหน้าจริงจัง “ท่านพ่อ คนเราจะพูดว่าตัวเองไม่ไหวไม่ได้! ท่านต้องเชื่อในความสามารถของเราสองคน เราทำได้แน่นอน!”
“แก...” ช่างคอนนาผู้อาวุโสมองเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า “แก... เฮ้อ...”
ในเมื่อลูกชายรับปากไปแล้ว มาถึงขั้นนี้ช่างคอนนาผู้อาวุโสก็ทำอะไรไม่ได้
เขาหันไปพูดกับเย่ฝานชิง “คุณฝานชิง ผมบอกได้แค่ว่าผมกับลูกชายจะพยายามทำให้เสร็จภายในห้าวัน หากมีเหตุไม่คาดฝันกระทบกำหนดการ เราก็รับประกันไม่ได้แล้ว”
เย่ฝานชิงพยักหน้า ยิ้มกล่าวว่า “แน่นอนค่ะ ฉันเข้าใจ”
หลังตกลงกับช่างคอนนาผู้อาวุโสเรียบร้อย เย่ฝานชิงก็รีบไปหาช่างอีกคนในเมืองเล็ก ถามว่าเขายินดีช่วยทำตาข่ายกันขโมยกับช่างคอนนาผู้อาวุโสหรือไม่
พอช่างคนนั้นได้ยินว่าต้องทำงานกับช่างคอนนาผู้อาวุโส เขาก็ปฏิเสธทันทีโดยไม่ต้องคิด
การทำงานด้วยกันหมายความว่าต้องแบ่งค่าแรงกัน อีกทั้งยังต้องทนเห็นหน้าอันน่าชังของอีกฝ่ายไปอีกหลายวัน
ไม่คุ้มเอาเสียเลย
อีกฝ่ายปฏิเสธ ต่อให้เธอเกลี้ยกล่อมอยู่หลายครั้งก็ไม่มีประโยชน์
เย่ฝานชิงจึงได้แต่จากไปด้วยความผิดหวัง
แม้กำหนดการจะยืดออกไปจากที่คาดไว้หลายวัน แต่สภาพความเป็นจริงมีให้เลือกแค่นี้ เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้
เมื่อกลับถึงบ้าน เย่ฝานชิงก็ทำอาหารกลางวันง่าย ๆ กินให้อิ่ม
กินเสร็จ เธอก็นอนบนโซฟา ครุ่นคิดว่าจะทำอย่างไรในอีกห้าวันข้างหน้า
ออกไปพักข้างนอกหรือ
ข้างนอกก็ไม่ปลอดภัยเหมือนกัน
อยู่บ้าน... กลอนประตูระเบียงก็มีไว้เหมือนไม่มี ใช้การอะไรไม่ได้เลย
เย่ฝานชิงขมวดคิ้ว ความปวดตุบ ๆ แล่นขึ้นมาในหัว เธอหลับตาลงแล้วนวดขมับ
พอลืมตาขึ้นอีกครั้ง เธอก็เห็นตู้เสื้อผ้าหลังใหญ่ข้างเตียง
ตู้เสื้อผ้าไม้เนื้อแข็ง หนักอึ้ง
เอาตู้เสื้อผ้ามาขวางประตูอาจเป็นทางเลือกที่ไม่เลว
เพื่อความไม่ประมาท ตั้งแต่คืนนี้ไป เวลานอนเธอต้องเอามีดเหน็บไว้ใต้หมอน หากตื่นกลางดึกแล้วบังเอิญเจอโรคจิตที่แอบย่องเข้ามา อย่างน้อยก็ยังมีอาวุธไว้ป้องกันตัว
ช่วงบ่าย เย่ฝานชิงกลับไปที่ร้านกาแฟทันเส้นตายสุดท้ายของการลางาน
เจ้าของร้านยืนคิดเงินอยู่หน้าเคาน์เตอร์
หน้าร้านกาแฟแขวนกระดิ่งลมไว้พวงหนึ่ง ทุกครั้งที่ประตูเปิด ลมจะพัดให้กระดิ่งลมไหวเบา ๆ เกิดเสียงกระทบใสกังวานไพเราะ
เจ้าของร้านเหลือบมองนาฬิกาแขวนบนผนัง ก่อนจ้องเย่ฝานชิงที่เพิ่งเข้าประตูมาแล้วพูดว่า
“อืม ไม่สาย เธอกะเวลาได้ดีนะ ถ้าช้ากว่านี้อีกนาทีเดียว ฉันจะหักวันลาพักร้อนครึ่งวันที่เหลือของเธอแล้ว”
“วันนี้วันศุกร์ ช่วงบ่ายกับตอนค่ำมีลูกค้ามากกว่าตอนเช้าเยอะ เย่ฝานชิง ฉันว่าเธอรีบไปเตรียมเค้กกับคุกกี้เพิ่มในครัวหลังร้านดีกว่า ฉันไม่อยากได้ยินลูกค้าบอกว่าเค้กบางอย่างขายหมดแล้วหรอกนะ แน่นอนว่าเธอต้องกะจำนวนให้ดี ฉันก็ไม่อยากเห็นเค้กเหลือกองโตตอนร้านปิดเหมือนกัน”
เจ้าของร้านหน้าเลือดเอ๊ย
เอาทั้งขึ้นทั้งร่องเลยนะ!
เย่ฝานชิงแอบด่าอยู่ในใจสองสามคำ ก่อนยิ้มตอบว่า “ได้ค่ะ เจ้านาย ฉันจะไปทำเค้กในครัวหลังร้านเดี๋ยวนี้”
เจ้าของร้านยิ้มอย่างเคร่งขรึม จากนั้นก็หันไปตะโกนใส่คาโรไลน์ที่กำลังเช็ดโต๊ะ “คาโรไลน์! เร็วเข้า! เธอเช็ดโต๊ะช้าเกินไปแล้ว ลูกค้าไม่รอเธอหรอกนะ!”
เย่ฝานชิงเห็นคาโรไลน์แอบพึมพำอยู่สองสามคำ แต่พวกเธออยู่ห่างกันเกินไปจึงฟังไม่ออกว่าเธอพูดอะไร ทว่าดูจากสีหน้าแล้ว คงไม่ใช่คำดี ๆ แน่
เย่ฝานชิงยุ่งอยู่ตลอดทั้งบ่าย อบขนมหลายรอบจนตู้โชว์เต็มไปด้วยขนมหวานหน้าตาสวยงามประณีต
เธอนึกว่าเท่านี้ก็คงพอขายช่วงบ่ายกับค่ำแล้ว แต่ยังไม่ทันสี่โมง ของก็ขายหมดเกลี้ยง เธอจึงต้องกลับเข้าครัวหลังร้านไปอบเพิ่มอย่างเร่งรีบอีกหลายถาด
หลังจัดการงานจิปาถะที่เหลือในครัวเสร็จ เย่ฝานชิงก็มองเวลา ห้าโมงสี่นาที
เธอดันทำงานล่วงเวลาให้เจ้าของร้านหน้าเลือดฟรีไปตั้งสี่นาที!
น่ากลัวจริง ๆ
พรุ่งนี้เธอต้องจัดการงานให้เสร็จเร็วขึ้นให้ได้ จะไม่อยู่ต่อแม้แต่นาทีเดียว!