“จริงเหรอ!”
เย่ฝานชิงพูดอย่างตื่นเต้น
แท้จริงเธอแทบไม่เหลือความหวังอยู่แล้ว ไม่คิดว่าสถานการณ์จะพลิกผัน ช่างคอนนาผู้อาวุโสตกลงเสียได้
อย่างนี้แล้วเธอจะได้ไม่ต้องเสียเวลาไปหาช่างอีกคนที่อยู่ห่างออกไปสามถนน
ช่างคอนนาผู้อาวุโสกล่าว “อือ... ชั้นบอกแค่ว่าจะไปดูสภาพบ้านเธอก่อน ทำแผนคร่าว ๆ สักหน่อย แต่ที่เธอว่าจะเสร็จวันนี้น่ะ”
เขาโบกมือ “เป็นไปไม่ได้เลย”
“เงินไม่ใช่ปัญหา ฉันจ่ายเพิ่มก็ได้!”
เย่ฝานชิงรีบแสดงความจริงใจต่อช่างคอนนาผู้อาวุโสทันที
ช่างคอนนาผู้อาวุโสพูดว่า “ไม่ใช่เรื่องเงิน แต่เป็นเรื่องวัสดุที่ต้องไปจองกับโรงงานก่อน เมืองเล็กของพวกเราไม่มีโรงงานเหล็ก โรงงานเหล็กที่ใกล้ที่สุดก็อยู่ห่างออกไปสองเมืองเล็ก ถ้าตอนนี้ชั้นสั่งซื้อเหล็กจำนวนหนึ่ง ไวที่สุดก็ต้องรอถึงเย็นกว่าจะส่งมาถึง”
เมื่อได้ยินข่าวนี้ ใจของเย่ฝานชิงก็หนักอึ้งลง
ไม่มีเหล็กก็แล้วไป
ช่างมัน แค่คืนเดียวเอง เธอก็อยู่ยงได้
แต่งานจะเสร็จเมื่อไหร่กันแน่ เธอต้องการคำตอบที่ชัดเจน
“งั้นก่อนคืนพรุ่งนี้จะเสร็จไหม”
ช่างคอนนาผู้อาวุโสไตร่ตรอง “ต้องดูปริมาณงานเป็นหลัก ปากเปล่าเปล่านั้น ชั้นก็รับประกันไม่ได้”
เย่ฝานชิงรอไม่ไหวแล้ว “งั้นเดี๋ยวนี้เลย ไปบ้านฉันสำรวจหน้างานกันเลย”
ระเบียงบ้านของเย่ฝานชิงกว้างมาก กว้างเท่ากับครึ่งห้องนอน
บนระเบียงวางชุดโต๊ะเก้าอี้หวายไว้ชุดหนึ่ง มีเปลวไม้สำหรับแกว่ง และปลูกพืชไว้มากมาย (ส่วนใหญ่เป็นผัก)
ตอนแรกที่เธอเช่าบ้านหลังนี้ เหตุผลสำคัญส่วนหนึ่งก็เพราะระเบียงกว้างขวางแบบนี้
ช่างคอนนาผู้อาวุโสเดินดูชั้นล่างหนึ่งรอบ แล้วขึ้นมาที่ระเบียงวัดและวาดเข็มทิศไปเรื่อย ๆ คิ้วขมวดเป็นประจำ
ครึ่งชั่วโมงผ่านไป
เขาลุกขึ้นกล่าวว่า “คุณฝานชิง ระเบียงบ้านคุณใหญ่เกินไป ถ้าจะทำตาข่ายกันขโมยที่ดูดี อย่างน้อยต้องใช้เวลา 10 วัน”
10 วัน
นานเกินไป เธอรอไม่ไหวแน่
เย่ฝานชิงเร่งถาม “ถ้าไม่เน้นความสวย แค่ล้อมกรอบระเบียงให้ปิด ต้องใช้เวลาเท่าไหร่”
ช่างคอนนาผู้อาวุโสตกใจจนหนวดแก่ตั้งขึ้น สีหน้าแปลกใจยิ่ง
“โอ้ พระเจ้าจ้า ไม่เน้นความสวยไม่ได้เด็ดขาด คุณลืมไปแล้วเหรอว่าเทศบาลออกกฎมาเป็นการเฉพาะ สิ่งก่อสร้างใดที่บกพร่องทัศนียภาพของเมืองถือเป็นสิ่งปลูกสร้างผิดกฎหมาย พอถูกจับได้เมื่อไหร่ ทีมบังคับใช้กฎหมายจะรื้อทิ้งโดยบังคับ งั้นคุณก็เหนื่อยฟรีเปล่า แถมยังต้องเสียค่าปรับอีก”
น่ากลัดกินจริง ๆ
เธอก็ลืมไปว่ามีกฎหมายข้อนี้อยู่!
อารมณ์ของเย่ฝานชิงเดือดพล่านยิ่งกว่าเดิม เดือดจนอยากแบกเค้กขึ้นมาอบร้อยชิ้นเป็นการระบายความโกรธ
แต่การโมโหไม่แก้ปัญหาใดได้
เย็นสงบลงสิ
เย่ฝานชิงนั่งลงบนเก้าอี้จิบชาขม คิดตรึกอยู่ครู่หนึ่ง แล้วถามขึ้น
“ระยะเวลาก่อสร้างลดให้สั้นลงอีกได้ไหม”
ช่างคอนนาผู้อาวุโสลูบหนวดไม่หยุด ดูเป็นทุกข์ “คุณฝานชิงก็รู้ใช่ไหม ชั้นแก่แล้ว หลายเรื่องร่างกายไปไม่ถึง...”
“ผม! ผมทำได้ครับ!”
ลีเอียนรีบยืนขึ้นพลันดาล
เมื่อเห็นเย่ฝานชิงกับบิดาของตนเองหันมามองพร้อมกัน
แก้มของลีเอียนแดงระเรื่อ พูดตะกุกตะกักว่า “ผ ผมหมายถึงว่าระยะเวลางานลดได้ครับ บิดาอายุมากแล้วร่างกายไม่ไหว แต่ผมแรงเยอะ ตัวแน่นเหมือนวัวทื่อเลย งานที่บิดาทำไม่ไหว ผมทำได้หมดครับ!”
“คุณฝานชิงวางใจได้ครับ ผมกับบิดาช่วยกันทำ ช้าที่สุดห้าวัน... ใช่! ห้าวัน แค่ห้าวันตาข่ายกันขโมยก็เสร็จ แถมยังทำได้สวยงามละเอียดอีกด้วยครับ!”
ตาเย่ฝานชิงเป็นประกาย “จริงเหรอ ลีเอียน”
ลีเอียนตบอกพองโต “รับประกันความจริง!”
พอเขาพูดคำอวดอ้างเหลื่อมล้ำแบบไม่รู้หนักเบาของโลกออกมา ช่างคอนนาผู้อาวุโสก็โกรธจัดจนเป่าหนวดตาโต
“แกนี่ไง่เข้ ยังไม่รู้เลยว่างานใหญ่โตแค่ไหนก็กล้าปากอ้าว!”
ตอนที่ช่างคอนนาผู้อาวุโสอายุน้อยกว่านี้ 20 ปี ยังไม่กล้ารับประกันเลยว่าตัวเองทำได้ ลีเอียนเด็กหนุ่มที่เพิ่งหัดงานฝีมือคนใหม่ จะไหวเหรอ
ลีเอียนหน้าตายปรานี “บิดาครับ คนเราห้ามพูดว่าตัวเองทำไม่ได้! คุณต้องเชื่อในความสามารถของพวกเราสองคนสิครับ เราทำได้แน่!”
“แก...” ช่างคอนนาผู้อาวุโสมองลูกชายไปมาหลายตา “แก... โธ่...”
ลูกชายลงสัญญาไปแล้ว ถึงตอนนี้ช่างคอนนาผู้อาวุโสก็หมดปัญญา
เขาหันไปบอกเย่ฝานชิงว่า “คุณฝานชิง ชั้นพูดได้แค่ว่า ชั้นกับลูกชายจะพยายามคุมเวลาให้เสร็จภายในห้าวัน ถ้าเกิดเหตุไม่คาดฝันกระทบระยะเวลางาน ก็หมดทางรับประกันแล้ว”
เย่ฝานชิงพยักหน้า ยิ้มแล้วตอบว่า “ได้แน่นอน ฉันเข้าใจ”
หลังตกลงกับช่างคอนนาผู้อาวุโสเรียบร้อย เย่ฝานชิงก็รีบตรงไปหาช่างฝีมืออีกคนในเมืองเล็ก ถามว่าจะยอมช่วยช่างคอนนาผู้อาวุโสทำตาข่ายกันขโมยให้เธอหรือไม่
ช่างคนนั้นพอได้ยินว่าต้องทำร่วมกับช่างคอนนา ก็ปฏิเสธทันทีโดยไม่ต้องคิด
ทำงานด้วยกันสองคน แปลว่าค่าจ้างต้องหารกันคนละครึ่ง แถมอีกหลายวันข้างหน้ายังต้องเผชิญหน้ากับใบหน้าที่เขาเกลียดชังนั้น
ช่างมันขาดทุนเกินไป
อีกฝ่ายปฏิเสธ ต่อว่านานก็ไม่มีประโยชน์
เย่ฝานชิงจึงต้องจากไปพร้อมความผิดหวัง
แม้ระยะเวลางานจะยืดออกไปจากที่คาดอีกหลายวัน แต่ความจริงมีเงื่อนไขเพียงเท่านี้ เปลี่ยนอะไรไม่ได้
กลับถึงบ้าน เย่ฝานชิงทำอาหารกลางวันง่าย ๆ รอดกลืนไว้มื้อหนึ่ง
กินเสร็จก็นอนแนบโซฟาไว้คิดว่าอีกห้าวันข้างหน้าควรทำอย่างไร
ออกไปนอกที่พัก
ข้างนอกก็ไม่ปลอดภัย
จะอยู่ที่บ้าน... กุญแจระเบียงก็เป็นแค่ของตกแต่ง ไร้ค่าใช้สอย
คิ้วเย่ฝานชิงขมวดแน่น ตะโพกสมองปวดมึนตุบ ๆ เป็นระลอก เธอหลับตาลงเขย่าหน้าผากเบา ๆ
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง เธอก็มองเห็นตู้เสื้อผ้าตัวใหญ่ที่อยู่ข้างเตียง
ตู้ไม้เนื้อแข็งทั้งต้น หนักอึ้งสุด ๆ
เอาตู้มาอุดประตูอาจเป็นทางเลือกที่ไม่เลว
กันเหนียวไว้ก่อน ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ก่อนนอนต้องเอามีดแทงไว้ใต้หมอน ถ้ากลางดึกสะดุ้งตื่นมา แล้วเผลอเจอเจ้าเพี้ยนที่แอบเข้ามาก็ยังพอมีอาวุธติดตัวไว้ป้องกันตัว
ตอนบ่าย เย่ฝานชิงรีบกลับร้านกาแฟทันขอบเขตการขอลาพอดีเป๊ะ
เจ้าของร้านยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์รับเงิน
หน้าร้านกาแฟแขวนกระดิ่งลมไว้เป็นชุด เวลาประตูถูกผลักเปิดจะก่อให้เกิดกระแสลม ลมพวกนี้จะพัดให้กระดิ่งส่ายเบา ๆ ส่งเสียงดังกรุ๋งกริ๋งไพเราะ
เจ้าของร้านเงยหน้าชำเลืองมองนาฬิกาแขวนบนผนัง จ้องมองเย่ฝานชิงที่เพิ่งเดินเข้ามาแล้วพูดว่า
“อืม ไม่ถึงคิวเลย เวลาคุณคุมได้เนียนนัก อีกแปลงานเดียวกูต้องหักวันลาครึ่งวันที่เหลือของคุณเข้าให้แล้ว”
“วันนี้วันศุกร์ ลูกค้าช่วงบ่ายกับค่ำย่อมมากันเยอะกว่าตอนเช้าเป็นเท่าตัว เย่ฝานชิง ฉันว่าคุณรีบไปหลังครัวเตรียมเค้กกับคุกกี้เพิ่มอีกหน่อยดีกว่า ไม่อยากได้ยินลูกค้าบอกว่าเค้กชิ้นไหนหมดขายหรอกนะ แต่ก็ต้องจับมาตรวัดให้ดีด้วย ฉันไม่ได้อยากเห็นตอนปิดร้านแล้วยังเหลือเค้กกองใหญ่ขายไม่ออกอีกเช่นกัน”
ใครก็ตามแกเจ้าบอสหนอนน้ำมัน
อยากได้ทั้งอยากได้อีก!
เย่ฝานชิงแอบด่าในใจอยู่หลายรอบ แต่หน้ายังยิ้มแล้วตอบว่า “ได้ค่ะเจ้าของร้าน หนูจะไปทำเค้กที่หลังครัวเดี๋ยวนี้”
เจ้าของร้านยิ้มอย่างจริงจัง แล้วหันไปตะโกนใส่คาโรไลน์ที่กำลังเช็ดโต๊ะอีกว่า “คาโรไลน์! เร็วหน่อย! เช็ดโต๊ะช้าจะแย่แล้ว ลูกค้าเขาไม่มายืนรอแกหรอก!”
เย่ฝานชิงเห็นคาโรไลน์แอบบ่นพึมพำอะไรบางอย่าง อยู่ไกลเกินไปไม่ได้ยินว่าพูดว่าอะไร แต่จากสีหน้าของเธอ คงไม่ใช่คำดีอะไร
ยุ่งมาทั้งบ่าย เย่ฝานชิงอบเค้กออกมาหลายเตา ชั้นวางขนมเต็มไปด้วยของหวานสวยหรูเรียบร้อย
เธอคิดว่าขนาดนี้พอขายได้ทั้งบ่ายกับค่ำแล้ว แต่ยังไม่ทันสี่โมงก็ขายหมดเกลี้ยง ไม่มีทางอื่น ต้องรีบกรูเข้าไปหลังครัวอบเพิ่มอีกหลายเตา
พอเหลืองานเล็ก ๆ น้อย ๆ ในครัวเสร็จสรรพ เย่ฝานชิงเงยหน้าดูเวลา 5:04
เธอแอบทำงานฟรีให้เจ้าบอสหนอนน้ำมันไปแล้ว 4 นาที!
น่าสยองจริง ๆ
พรุ่งนี้เธอจะต้องเสร็จงานเร็วขึ้น ห้ามอยู่เกินหนึ่งนาทีเด็ดขาด!