เสื้อเชิ้ตของเขายังมีความเย็นจากด้านนอกติดมา ปนกลิ่นบุหรี่จาง ๆ กับกลิ่นเค็มชื้นของท่าเรือ
เธอซบหน้าลงในอ้อมอกของเขา พร้อมบ่นเสียงเบา ๆ
"...ทำไมเพิ่งกลับมา"
"ดอกไม้รอตั้งนาน นับแล้วนับอีกหลายต่อหลายครั้ง นายก็ยังไม่กลับมา"
ลี่ซือเฉิงยังไม่ทันได้เอ่ยปาก
เธอก็เงยหน้าขึ้นจากอ้อมอกเขา คำพูดไหลพรูออกมาอย่างกับเทถั่ว
ดวงตาแดงก่ำ น้ำเสียงทั้งน้อยใจทั้งประโทษ
"...นายก็ไม่บอกดอกไม้ว่าจะมีคนแปลกหน้าส่งของมา"
"ดอกไม้กำลังใส่ชุดใหม่อาบแดดอยู่ในสวน ทันใดนั้นก็เห็นรถคันที่ไม่รู้จักขับเข้ามา มีคนใส่หมวกคนหนึ่งเดินลงมา—"
"ดอกไม้นึกว่ามาจับดอกไม้อีกแล้ว ตกใจซ่อนอยู่หลังต้นไม้ แล้วแอบวิ่งกลับมาล็อกประตู—"
พูดไปถึงตอนท้าย น้ำเสียงของเธอเริ่มสั่นเล็กน้อย
"พ่อบ้านก็ตกใจไปด้วย"
"ดอกไม่อยู่ในห้องคนเดียวรอนาย ไม่รู้ด้วยซ้ำว่านายอยู่ที่ไหน ไม่รู้ว่าคนคนนั้นออกไปแล้วจะกลับมาอีกไหม—"
มือของเธอกำชายเสื้อเชิ้ตเขาไว้ ดวงตาทรงกลีบบัวจ้องเขาอย่างดื้อรั้น
"ดอกไม้ไม่สน! ดอกไม้ต้องการโทรศัพท์! ต้องเป็นแบบที่ดูวิดีโอได้ ติดต่อนายได้—"
"เจ้านั่นใช้ติดต่อคนได้ใช่ไหม?"
"ดอกไม้เคยเห็น นายถือมันโทรหาใครสักคน ตอนพูดอีกฝั่งก็มีคนตอบกลับ"
"ดอกไม้ก็อยากได้แบบนั้นบ้าง—"
"แบบนี้เวลานายออกไปข้างนอก ดอกไม้จะได้ถามว่านายกลับมากี่โมง นายจะได้บอกดอกไม้ว่ามีคนแปลกหน้าจะมาหรือเปล่า ดอกไม้จะได้ไม่ต้องตัวสั่นง้อนั่งยอง ๆ อยู่หลังประตูคนเดียว—"