ลี่หลานอินเดินเร็วไปหน้ากระจกบานยาว แล้วพิจารณาตัวเองในกระจกอย่างตั้งใจ
ผมยาวสีเขียวอ่อนสลวยลงบนชุดเดรสทรงสูงสีเข้ม
ยิ่งขับให้ผิวของเธอขาวราวเครื่องลายคราม เอวบางระหง กระโปรงยาวเลยเข่าเล็กน้อย
แต่ความรู้สึกถูกห่อหุ้มแบบนั้นทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกใส่ลงในกระถางดอกไม้ทรงสี่เหลี่ยม แล้วยังถูกกลบด้วยดินหนา ๆ อีกชั้น
เธอดึงผ้าบริเวณหน้าอก แล้วก็ดึงที่แขนเสื้อ หมุนตัวไปมาสองรอบ คิ้วขมวดทันที:
“……สวยงั้นเหรอ? แบบนี้ก็เรียกว่าสวย?”
หันกลับมามองเขา ดวงตาดอกท้อฉายแววไม่พอใจที่ถูกทำให้รู้สึกว่าตัวเองถูกเมิน:
“……แขนยาวก็แขนยาวเถอะ สียังดูเชยขนาดนี้——”
เธอยื่นมือไปดึงปกเสื้อที่บีบคออยู่ตลอดเวลาอีกครั้ง
“ดอกไม้ต้องการชุดที่สวย ๆ สีสดใส เปิดเผยเยอะ ๆ ต่างหาก”
“คนใส่ขนแกะคนนั้นปากบอกว่าดี แต่สุดท้ายก็แอบทำแบบนี้มา ต้องเป็นแกสั่งแน่ ๆ”
เธอยิ่งพูดก็ยิ่งโมโห หน้าเล็ก ๆ ย่นเป็นก้อน
“ดอกไม้ใส่แบบนี้ออกไปข้างนอก คนอื่นจะคิดว่าดอกไม้เป็นไม้กระถางที่ซื่อ ๆ ไม่มีอารมณ์ ใคร ๆ ก็รังแกได้——”
“ดอกไม้ไม่ใช่คนแบบนั้น”
เขาพิงกรอบประตู มองดูความไม่พอใจในแววตาของเธอที่แทบจะล้นออกมา
“……งั้นตอนนี้เธออยากเปลี่ยนเป็นตัวไหน?”
เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วชี้ไปที่เสื้อเชิ้ตสีเข้มที่เขาสวมอยู่
“……ดอกไม้จะใส่ตัวของแก ตัวสีดำ นุ่ม ๆ คอเสื้อเปิดได้นิดหน่อย——”
พูดพลางเดินไปหาเขา ดึงชายเสื้อเชิ้ตของเขา