เมื่อได้รับคำมั่น ลี่หลานอินก็หยุดถูไถ
เธอซบอยู่บนอกเขา พึมพำอะไรบางอย่าง:
"...งั้นพอดอกไม้กลับไป ดอกไม้จะเล่นอยู่ในบ้านแบบไม่ใส่เสื้อผ้า"
"ดอกไม้จะถอดมันออก โยนทิ้งให้ไกล ๆ ให้หนอนตัวใหญ่ช่วยดอกไม้กัดมัน——"
ลี่ซือเฉิงฟังแผนการของเธอแล้ว ไม่ได้พูดอะไรตอบ
อุ้มเธอเดินผ่านโถงกลาง ลงบันได มุ่งหน้าไปทางประตูใหญ่
พอก้าวออกจากประตู แสงยามเช้าพุ่งเข้ามา สาดลงบนร่างของคนทั้งคู่
ลี่หลานอินซบอยู่บนไหล่เขา โดนแดดส่องจนต้องหรี่ตา:
"...ถ้าดอกไม้อยู่บนถนนแล้ว มัน~ทักทายดอกไม้อีก ดอกไม้ถอดมันตรงนั้นได้ไหม?"
"ไม่ได้"
"งั้นดอกไม้ยื่นมือดึงมันออกมาได้ไหม?"
"...ก็ไม่ได้"
เธอถอนหายใจ: "...งั้นดอกไม้คงต้องทนเอาไว้เท่านั้น"
"ดอกไม้จะทนจนกว่าจะกลับถึงบ้าน พอถึงบ้านสิ่งแรกคือถอดมันออก สิ่งที่สองคือโยนลงถังขยะ สิ่งที่สาม——"
"สิ่งที่สามคืออะไร?"
"สิ่งที่สามคือให้คนปลูกดอกไม้ช่วยนวดก้นให้ดอกไม้ มันกัดมาทั้งทาง ดอกไม้ต้องแดงแน่ ๆ"
ลี่ซือเฉิงมองเธอแวบหนึ่ง ก้มตัวอุ้มเธอวางลงบนเบาะหลัง
เธอนั่งลงบนเบาะ ท่าทางดูเก้งก้างกว่าปกติอย่างเห็นได้ชัด
กลัวว่าขยับตัวแรง ๆ แล้วผ้าผืนนั้นจะ~ทักทายเธออีก
เขานั่งลงข้าง ๆ เธอ ปิดประตูรถ:
"...เดี๋ยวถึงโรงพยาบาลแล้ว นั่งให้อยู่ในท่าปกติ อย่าขยับตัว พอถ่ายรูปเสร็จก็ต้องยืน ไม่ต้องนั่งนาน"
เธอพยักหน้า: "งั้นดอกไม้ยืนเฉย ๆ ไม่ขยับ"