พูดยังไม่ทันจบ
เธอเขย่งปลายเท้า ริมฝีปากแตะเบา ๆ กับลูกกระเดือกของเขา
"แต่ฉันหิวมากจริง ๆ นะ แค่อึกเดียว... ได้ไหม?"
"...ไม่ให้กินแล้วจะปลุกดอกไม้ขึ้นมาทำไม"
ประโยคนั้นพูดเบา ๆ ปนน้อยใจ เหมือนเข็มเล่มหนึ่งที่ทิ่มแทงเข้าที่เส้นประสาทของลี่ซือเฉิงอย่างแม่นยำ
เขานิ่งค้างอยู่กับที่ กรามตึงเป็นเส้นตรง
รออยู่ครู่หนึ่งก็ไม่ได้รับการตอบสนอง เธอจึงเงยหน้าขึ้น
ดวงตาดอกท้อคู่นั้นเอ่อล้นด้วยประกายน้ำ หางตาสีแดงเข้มขึ้นอีกนิด ราวกับถูกคนรังแกจนหนักแต่ก็ไม่กล้าร้องออกมา
"คุณหยดเลือดให้ฉันทุกวัน..."
เธอบ่นเสียงเบา "พอหยดเสร็จก็ไม่ยอมให้ฉันกินอิ่ม... แต่ละครั้งก็มีแค่นิดเดียว... เพิ่งจะได้ลิ้มรสก็หมดแล้ว..."
เธอสูดจมูก
"ฉันหิวทุกวันเลย"
ลี่ซือเฉิงก้มตามองเธอ
เธอเกาะอยู่บนตัวเขา สวมเสื้อเชิ้ตของเขา ผมสยายลงบนบ่าข้างหนึ่ง ตาแดงก่ำ ริมฝีปากแหย่ ราวกับได้รับความอยุติธรรมอย่างใหญ่หลวง
ทั้งที่ใบหน้างดงามถึงขีดสุดถึงขนาดนี้ กลับทำท่าบริสุทธิ์น้อยใจได้ขนาดนี้ ช่างน่าหลงใหลจนแทบบ้า
"ฉันถามเธอ"
"ตอนนั้นก่อนที่เธอจะสลายไป เธออยากพูดอะไร?" เสียงของลี่ซือเฉิงแหบพร่ามาก นิ้วหัวแม่มือลูบหลังมือเธอที่ถูกจับไว้โดยไม่รู้ตัว
เธอตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วปลายหูก็ค่อย ๆ แดงขึ้น
"...ฉันพูดว่า"
เธอเบือนหน้าหนี เสียงเบาเหมือนยุงร้อง "เลือดของคุณหวานจัง... ครั้งหน้าให้เพิ่มอีกหน่อยได้ไหม"