"...เจ้าดอกไม้สามารถนั่งได้ทั้งวัน ขอแค่คุณไม่รังเกียจว่ามันหนัก"
เขาอุ้มเธอลงบันได เดินผ่านโถงทางเดิน ผลักประตูใหญ่เปิดออก แสงเช้าสาดส่องเข้ามา
เธอหรี่ตาลงเล็กน้อย ปรับตัวกับความสว่างของแสง แล้วก็เห็นรถคันที่จอดอยู่หน้าบ้าน—
ไม่ใช่รถเก๋งสีดำคันที่เขาใช้ขับเป็นประจำ
แต่เป็นรถเปิดประทุนสีน้ำเงินเข้ม ตัวรถลื่นไหลเป็นเส้นสาย เปล่งประกายแวววาว
"...นี่คือสิ่งที่คุณว่าจะพาดอกไม้มาดูเหรอ?"
"ชอบไหม?"
เธอนั่งอยู่บนแขนของเขา ดวงตาดอกท้อเป็นประกายระยิบระยับ เต็มไปด้วยความแปลกใหม่
"...ชอบ สีของมันเหมือนท้องฟ้าของทะเลลึก"
เขาเดินไปที่ประตูรถ ก้มตัววางเธอลงบนเบาะผู้โดยสารตอนหน้า
ลี่หลานอินนั่งลงบนเบาะ รู้สึกอยากรู้อยากเห็น ลูบหนังที่นุ่มนวลของแผงประตูด้านใน
เขาอ้อมไปที่เบาะคนขับ นั่งลง สตาร์ทเครื่องยนต์ รถเปิดประทุนคันนั้นส่งเสียงคำรามทุ้มต่ำ
"...เตรียมตัวพร้อมไหม?"
"...ดอกไม้เตรียมพร้อมแล้ว ออกเดินทางกันเถอะ"
รถค่อยๆ เคลื่อนออกจากประตูคฤหาสน์
สายลมยามเช้าพัดเข้ามาจากหลังคาที่เปิดอยู่ ปลิวผมสีเขียวอ่อนและชายกระโปรงชิฟฟ่อนสีขาวของเธอ
เธอหรี่ตาลงเล็กน้อย เป็นครั้งแรกที่สัมผัสได้จริงๆ ว่า 'ลมที่พัดมาจากทุกทิศทุกทาง' เป็นอย่างไร—
มันอิสระกว่า ตรงกว่า สายลมในสวน
"...ดอกไม้ไม่เคยนั่งรถที่ไม่มีหลังคาแบบนี้มาก่อน ลมแรงมาก พัดให้กระโปรงดอกไม้ขยับตลอดเวลา"
เขาจับพวงมาลัยด้วยมือเดียว เอี้ยวหัวมามองเธอ: