เธอเอนตัวลงบนอกของเขา ดวงตาดอกท้อค่อยๆ เงยขึ้นมอง
ริมฝีปากที่เพิ่งถูกจูบจนชายังบวมเล็กน้อย สมองยังไม่ทันประมวลผล ขมวดคิ้วเล็กน้อย ครุ่นคิดอย่างจริงจัง
"...ขึ้นเตียงแล้วจะทรงตัวมั่นคงเหรอ? พ่อคนปลูกดอกไม้เพิ่งจะถามยังไม่ทันเสร็จ นายก็จูบดอกไม้จนปากชาเสียแล้ว—"
"ดอกไม้นอนบนเตียงทุกคืนอยู่นะ ตอนนี้ดอกไม้ก็อยู่บนเตียงไม่ใช่เหรอ? ยังไม่มั่นคงพออีกเหรอ?"
ลี่ซือเฉิงยื่นมือไปหยิกต้นคอเธอเบาๆ "ฉันหมายถึงขึ้นเตียงแบบอีกอย่าง ไม่ใช่นอนหลับแบบนั้น"
เธอกระพริบตา: "ขึ้นเตียงอีกแบบ? เตียงยังมีสองแบบอีกเหรอ?"
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง คิดหาคำพูด "...การนอนคือการหลับตานอนนิ่งๆ ส่วนการขึ้นเตียงคือคนสองคนอยู่ด้วยกัน แล้วทำอะไรสักอย่าง"
"เธอนอนลงไป ฉันขยับเองก็พอ พอทำเสร็จ เธอจะทรงตัวได้มั่นคงขึ้น"
ลี่หลานอินฟังจบ ขมวดคิ้วแน่นขึ้น รู้สึกว่าตรงไหนมันไม่ค่อยถูกต้อง
"แล้ว...ทำไมต้องเป็นเตียงด้วยล่ะ? ลงพื้นไม่ได้เหรอ?"
เธอพับนิ้วทีละนิ้ว ตั้งคำถามทีละข้อ "บนโซฟาไม่ได้เหรอ? ในสวนไม่ได้เหรอ? ที่ร้านน้ำตาลไม่ได้เหรอ? ในรถไม่ได้เหรอ?"
"ทำไมต้องทรงตัวให้มั่นคงต้องอยู่บนเตียงด้วย? ต้องเรียกชื่อว่า'ขึ้นเตียง'ด้วย? พ่อคนปลูกดอกไม้นี่แปลกจังเลยนะ—"
พูดจบ ก็เอียงคอเล็กน้อย ดวงตาดอกท้อเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นและความเอาจริงเอาจัง
"เรื่องที่นายทำน่ะ มันเกี่ยวกับเตียงยังไงกันแน่?"