บทที่ 3 ถอนรากถอนโคนจวนอ๋อง
รู้ว่าเรื่องนี้ล้อเล่นไม่ได้ น้ำเสียงของจี้หยุนซูก็เปลี่ยนเป็นจริงจัง
"ข้าบอกแล้ว ข้าเพิ่งฝันเรื่องที่สมจริงยิ่งนัก เช้าพรุ่งนี้พอฟ้าสาง ราชสำนักจะส่งราชโองการมา ริบทรัพย์และเนรเทศจวนอ๋องปราบเหนือทั้งตระกูล ไม่ว่าเจ้าจะเชื่อหรือไม่ ข้าก็บอกเจ้าแล้ว เจ้าควรเตรียมใจไว้บ้าง"
เกรงว่าเมื่อถึงเวลา ลมหายใจขาดผึง ตายเอาดื้อ ๆ!
จี้หยุนซูพูดมาถึงตรงนี้ เซี่ยมั่วเย่าในใจก็เชื่อไปบ้างแล้ว
หลายวันมานี้ ในใจเขารู้สึกไม่สงบเสมอ รู้สึกเหมือนจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น แต่เป็นเรื่องอะไรกันแน่ เขาก็สืบไม่พบ ดูท่า คงจะเป็นเรื่องนี้แล้วกระมัง
ฮ่องเต้สุดท้ายก็อดทนไม่ไหว จะลงมือกับจวนอ๋องปราบเหนือของพวกเขาแล้ว
"ในเมื่อรู้ว่าพรุ่งนี้จวนอ๋องจะถูกริบทรัพย์ เช่นนั้นเหตุใดเจ้ายังไม่ไปเสียเล่า? ข้าบอกแล้วว่า ข้าจะให้สัญญาหย่าเจ้า"
ไม่ว่าสตรีผู้นี้จะเตือนเรื่องเหล่านี้ด้วยเหตุผลใด สุดท้ายก็ช่วยเตือนเขาได้ เขาอยากจะจาก เขาจะไม่ขัดขวาง
จี้หยุนซูยักไหล่ สีหน้าไม่ยี่หระ "ข้าบอกแล้ว ตอนนี้พวกเราก็เป็นสามีภรรยากันแล้ว ก็เหมือนถูกมัดไว้ด้วยเชือกเส้นเดียวกัน อีกอย่าง พวกเราเป็นคู่ที่ฮ่องเต้ทรงแต่งตั้งด้วยพระองค์เอง เจ้าจะว่าหย่าก็หย่างั้นหรือ!
เกรงว่าข้าจะก้าวออกจากจวนอ๋องปราบเหนือเพียงก้าวเดียว อีกก้าวก็ถูกจับไปเช่นกัน เนรเทศไปพร้อมพวกเจ้า!"
ในหนังสือเดิมก็เป็นเช่นนี้มิใช่หรือ?
เจ้าของร่างเดิม ไอ้โง่นั่น พอถึงเช้าวันรุ่งขึ้น ก็รีบรอให้องค์ชายใหญ่บีบให้เซี่ยมั่วเย่าเขียนสัญญาหย่าให้นาง สุดท้ายก็ไม่มีแม้แต่เงา!
สุดท้ายก็ถูกจับเนรเทศไปพร้อมกับทุกคนในจวนอ๋องปราบเหนือ แล้วตายอยู่กลางทาง
เซี่ยมั่วเย่าพยักหน้า เป็นดังที่จี้หยุนซูพูดจริง ๆ การแต่งงานของพวกเขาฮ่องเต้ทรงมีรับสั่งด้วยพระองค์เอง จะเป็นเช่นที่เขาบอกว่าหย่าก็หย่าได้อย่างไร?
บรรยากาศในห้องเงียบไปชั่วขณะ
จี้หยุนซูอดไม่ได้ที่จะร้องคร่ำครวญ นางจำได้ว่า ในหนังสือเดิมเขียนไว้ว่า หลังจากจวนอ๋องปราบเหนือถูกยึดทรัพย์และเนรเทศแล้ว ทรัพย์สินทั้งหมดในจวนล้วนถูกยึดเข้ารัฐ!
ส่วนใหญ่เข้ารัฐเป็นของหลวง ส่วนน้อยที่เหลือ ก็เข้ากระเป๋าองค์ชายใหญ่!
ถ้าของทุกอย่างในจวนอ๋องนี้เอาติดตัวไปได้ก็คงดี คิดเช่นนั้น สายตาของนางก็พลันตกลงบนโต๊ะเครื่องแป้งในห้อง บนโต๊ะเครื่องแป้งมีเครื่องประดับทองและเงินวางอยู่มากมาย น่าจะเป็นของนาง
จี้หยุนซูใช้จิตบังคับ ลองเก็บเครื่องประดับพวกนี้เข้ามิติ
เพียงพริบตา เครื่องประดับทองและเงินบนโต๊ะเครื่องแป้งก็หายวับไป จี้หยุนซูรูม่านตาหดตัว หัวใจเต้นแรงขึ้นฉับพลัน เก็บสายตากลับมาอย่างไม่ให้ใครสังเกต จิตสำนึกเข้าสู่สมอง เห็นได้ชัดว่าบนพื้นในมิติ มีเครื่องประดับทองและเงินวางอยู่เงียบ ๆ เป็นเครื่องประดับบนโต๊ะเครื่องแป้งเมื่อครู่เสียด้วย
นางใช้จิตบังคับเก็บของเข้ามิติได้จริง ๆ!
ในหนังสือเขียนไว้ว่า วันรุ่งขึ้นมีคนค้นพบหลักฐานว่าเซี่ยมั่วเย่าคบคิดกับศัตรูจากจวนอ๋องปราบเหนือ จวนอ๋องปราบเหนือจึงถูกริบทรัพย์และเนรเทศในทันที
ตอนนี้ นางมีมิติ สามารถกักตุนของในมิติได้ ถ้าคืนนี้นางเก็บของทุกอย่างในจวนอ๋องปราบเหนือเข้ามิติหมด แล้วพรุ่งนี้ก็คงหาไม่พบหลักฐานว่าเซี่ยมั่วเย่าคบคิดกับศัตรูกระมัง?!
จี้หยุนซูยิ่งคิด ยิ่งรู้สึกว่ามีความเป็นไปได้ และก็เริ่มนั่งไม่ติด
ลุกพรวดขึ้น หันไปมองเซี่ยมั่วเย่าที่นอนอยู่บนเตียง กล่าวช้า ๆ ว่า
"เรื่องนั้น ข้ามีธุระต้องออกไปสักพัก ประเดี๋ยวจะกลับมา เจ้าก็จงอย่าตีหญ้าให้งูตื่น"
เซี่ยมั่วเย่าพยักหน้า เขาย่อมรู้ดี หากฮ่องเต้ตัดสินพระทัยลงมือกับจวนอ๋องปราบเหนือแล้ว ตอนนี้การเคลื่อนไหวใด ๆ ของเขาที่ผิดปกติ ล้วนอาจทำให้การริบทรัพย์และเนรเทศมาถึงเร็วขึ้น
เขาเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง เห็นเพียงแผ่นหลังของจี้หยุนซูที่กระโดดออกไปทางหน้าต่าง มุมปากเซี่ยมั่วเย่ากระตุกเล็กน้อย
สตรีนี่ปีนหน้าต่างคล่องแคล่วเสียจริง และจังหวะที่กระโดดลงจากหน้าต่างก็ไร้เสียง
นี่คือเด็กไร้ความสามารถเอาแต่ใจ โตขึ้นมาอย่างถูกทะนุถนอมจากกรมวังจริงหรือ?
เขาสะบัดศีรษะ ไม่คิดเรื่องพวกนี้อีก เอ่ยออกไปนอกประตูว่า
"เซี่ยมู่"
สิ้นเสียงของเขา ร่างสีดำสายหนึ่งก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าเขาอย่างเงียบเชียบ
ทางเดินภายในจวนอ๋อง
หลังจากจี้หยุนซูกระโดดลงจากหน้าต่างแล้ว ก็อ้อมไปอ้อมมาหลบสายตาคนรับใช้ มาถึงมุมหนึ่ง ซ่อนร่างนางเข้าในความมืด
นางไม่คุ้นกับเขตเรือนหลังของจวนอ๋อง แต่โชคดีที่นางฝีมือดี ไม่นาน ก็คลำทางไปถึงคลังของจวนอ๋องได้
คลังทั้งหลังปิดแน่นหนา ประตูใหญ่และบานหน้าต่างล้วนใส่กุญแจจนแน่นหนา จี้หยุนซูยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก้าวเร็ว ๆ มาถึงหน้าต่างคลัง หยิบปิ่นทองที่เหน็บไว้ก่อนหน้านี้ออกจากแขนเสื้อ ใช้ปิ่นทองเริ่มงัดกุญแจ
ชาติก่อนนางเป็นสุดยอดหน่วยข่าวกรอง งานเล็ก ๆ อย่างไขกุญแจ ไม่ยากเย็นอะไร
ค่อย ๆ เปิดหน้าต่าง แอบย่องเข้าไปในคลังอย่างเงียบกริบ จากนั้นก็แขวนกุญแจที่ไขแล้วขึ้นที่หน้าต่างตามเดิม ทำเหมือนหน้าต่างยังล็อกอยู่
นางหันไปตรวจดูของในคลัง ภายในคลังค่อนข้างมืด แต่หีบหลายสิบใบที่วางอยู่ตรงหน้ายังมองเห็นชัดเจน จี้หยุนซูเดินเข้าไป เปิดหีบสองใบสุ่มดู เห็นสมบัติเงินทองที่กองอยู่ข้างใน อดผิวปากเบา ๆ ไม่ได้
นางรู้ว่าจวนอ๋องปราบเหนือร่ำรวย แต่ไม่คิดว่าจะรวยถึงเพียงนี้!
นี่ล้วนเป็นทรัพย์สมบัติทั้งหมดของจวนอ๋องปราบเหนือ เป็นสิ่งที่เซี่ยมั่วเย่าบิดาและพี่น้องใช้ชีวิตแลกมา จะให้คนอื่นเด็ดขาดไม่ได้!
นางใช้จิตบังคับ เก็บของในคลังทั้งหมดเข้ามิติทันที กองอยู่บนพื้นนอกเรือนเล็กสไตล์ตะวันตก
ออกจากคลัง แล้วก็ล็อกกุญแจที่ไขก่อนหน้านี้กลับคืนตามเดิม อาศัยแสงจันทร์บดบัง เริ่มตระเวนไปตามเรือนพักทั้งหมดในจวนอ๋องปราบเหนือ
นางไม่คุ้นกับจวนอ๋องปราบเหนือ และไม่รู้ว่าลานพวกนี้ใช้ทำอะไร ฉวยโอกาสที่ตอนนี้ยังไม่ดึก ค้นหาไปทีละห้องต่อห้อง นางรวดเร็วมาก ทุกครั้งที่ถึงห้องหนึ่ง เพียงเห็นว่ามีของมีค่า นางก็เก็บเข้ามิติทั้งหมด!
นอกจากสมบัติเงินทองทั้งหมดในจวนอ๋องแล้ว นางยังไปห้องครัว แม้วันนี้จวนอ๋องจะมีงานเลี้ยง แต่ตอนนี้เป็นช่วงกลางฤดูร้อน อาหารและเนื้อสัตว์ที่เหลือในครัวมีไม่มาก นางเลือกอาหารสดและเนื้อสัตว์บางส่วนเก็บเข้ามิติ ตอนออกมาก็หยิบหม้อ ถ้วย จาน ไปด้วย
นอกจากของพวกนี้แล้ว นางยังเก็บเสื้อผ้า ผ้าห่ม ผ้าอีกมากมาย สุดท้ายเมื่อผ่านศาลบรรพชนจวนอ๋องปราบเหนือ ก็เก็บแผ่นป้ายบูชาทั้งหมดในศาลบรรพชน และของทุกอย่างในศาลบรรพชนเข้ามิติพร้อมกัน
ยามใกล้รุ่ง
หลังคืนที่วุ่นวายผ่านไป ภายในจวนอ๋องปราบเหนือเงียบสงัดจนผิดปกติ ความเงียบนี้ แฝงไว้ด้วยความประหลาด
เซี่ยมั่วเย่านอนพิงเตียง สายตามองไปที่จี้หยุนซูเป็นระยะ ๆ ในแววตาเต็มไปด้วยการไตร่ตรอง เมื่อคืนพอสตรีนี้ออกจากห้องไป เขาคิดว่านางจะถือโอกาสที่ค่ำคืนมืดมิดออกจากจวนอ๋องปราบเหนือ กลับไม่คิดว่า นางจะกลับมาเสียอีก
และพอกลับมาก็ฟุบลงบนโต๊ะหลับไป
นี่ทำให้เขาอดสงสัยไม่ได้ว่า ที่จี้หยุนซูพูดเมื่อคืน เป็นจริงหรือแกล้งเขา?
จี้หยุนซูฟุบอยู่บนโต๊ะ ดูเผิน ๆ เหมือนกำลังงีบ แต่แท้จริงกลับกำลังตรวจสอบสิ่งของในมิติของนางตลอด
สิ่งประหลาดคือ หลังจากผ่านไปหนึ่งคืน ในมิติ ประตูห้างสรรพสินค้าซึ่งเมื่อวานยังเป็นสีเทา วันนี้กลับมีสีสันขึ้นมา
ในหัวก็มีเสียงกลไกนั่นดังขึ้นอีกครั้ง
【ยินดีด้วยที่ปลดล็อกสิ่งของเครื่องใช้ส่วนหนึ่ง สามารถเข้าไปดูในห้างสรรพสินค้าได้】
จี้หยุนซูดีใจในใจ กำลังจะเข้าห้างสรรพสินค้าไปดูว่าข้างในเป็นอย่างไร ทันใดนั้น ข้างนอกก็มีเสียงเคาะประตูเร่งด่วนดังขึ้น
"อ๋อง ฮูหยินอ๋อง เรื่องไม่ดีแล้ว ผู้บัญชาการองครักษ์ยกกำลังมาล้อมจวนอ๋องไว้แล้ว!"