ชั่วพริบตาสามวันก็ผ่านไป
สามวันนี้ ทุกคนล้วนพักอาศัยอยู่ในหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่งที่เทียนหวังจองไว้ถึงสองเดือนเต็ม
หลังไลเออร์ซีจากไป เขาทิ้งบัตรธนาคารใบหนึ่งที่มีเงินอยู่ห้าแสนไว้ให้โจวตู้
แต่ด้วยสถานะผู้ร้ายหลบหนีในตอนนี้ โจวตู้จึงไม่กล้าเบิกเงินก้อนใหญ่อย่างโจ่งแจ้ง
ทำได้เพียงให้สมาชิกแต่ละคนทยอยไปเบิกเงินจำนวนน้อย ๆ เพื่อซื้อเสบียง บำรุงกำลัง และเปลี่ยนเสื้อผ้า
“ก็เกือบพร้อมแล้ว ตอนนี้เราแม้จะไม่ได้อยู่ในเขตเสฉวนแล้ว แต่ก็ยังอยู่แถบชายขอบของส่านซี
ดูจากความเร็วในการไล่ล่าที่ผ่านมา เกรงว่าอีกไม่นานพวกมันก็จะตรวจค้นมาถึงทางนี้”
ในบ้านที่สร้างเอง โจวตู้จิบข้าวต้มทีละน้อยพลางพูด
แม้ร่างกายของพวกเขาจะฟื้นตัวขึ้นบ้างแล้ว
แต่ความหิวโหยที่สะสมมาหลายปีทำให้กระเพาะของพวกเขายังรับอาหารโปรตีนสูงและใยอาหารสูงไม่ไหวในตอนนี้
จึงทำได้เพียงพึ่งข้าวต้มกึ่งเหลวกับผลไม้บางอย่างเพื่อเติมพลังและฟื้นฟูร่างกาย
ซวีอิงอูเอ่ยอย่างหนักแน่น
“พวกเราต้องกำหนดเป้าหมายให้ชัดเจนได้แล้ว การหนีแบบไร้จุดหมายอันตรายเกินไปสำหรับพวกเรา”
โจวตู้พยักหน้า